درسنامه آموزشی ادبیات فارسی کلاس هشتم

قبل از این فکر می‌کردم خانه خدا در میان ابرهاست.

خانه خدا مانند کاخ پادشاهان قصه‌هاست، خانه‌ای بزرگ که خشت‌هایش از الماس و طلا ساخته شده است.

ستون و پایه‌های کاخش از عاج فیل و شیشه ساخته شده است و خدا با غرور بر روی تختی نشسته است.

ماه نور کوچکی از تاج خدا است و ستارگان پولک‌های درخشان تاج او هستند.

رعد و برق، انعکاس خنده خداست و سیل و طوفان، فریاد خدا است.

هیچ کس از جا و مکان خدا آگاهی ندارد و کسی را به حضور خدا راه نمی‌دهند.

خدایی که من در ذهنم داشتم بی‌رحم و عصبانی بود، او خانه‌ای در آسمان‌ها داشت و با زمین ارتباطی نداشت.

خدا وجود داشت اما در بین ما، او مهربان و ساده و زیبا نبود.

خدا با هیچکس دوست نبود و دوست بودن با او مفهومی نداشت، مهربانی برای خدا هیچ، معنا و مفهومی نداشت.

وقتی درباره خدا، خودم، زمین و آسمان و ابرها می‌پرسیدم....

سریع می‌گفتند که این کارها کار خداست پرس‌وجو از کار خدا کاری اشتباه است.

قصد من از دعا و نماز ترس از خدا و ترس و وحشتم از خشم خدا بود.

پیش از این فکر و خیالم گرفته بود و از خدا تصویری خشمگین و خشن داشتم.

تا این که یک شب، در حالی که دست پدرم را گرفته بودم به سفر رفتیم.

بین راه به یک روستا رسیدیم و در آنجا خانه‌ای زیبا و آشنا دیدیم.

بلافاصله از پدرم پرسیدم که پدر اینجا کجا است؟ پدرم گفت: اینجا خانه‌ی زیبای خداست.

پدر گفت: اینجا می‌توان لحظه‌ای توقف کرد و در گوشه‌ای نماز خواند.

با آب وضو گرفت و دست و صورتی شست و از ته دل با خدا حرف زد.

به پدرم گفت: پس آن خدای عصبانی و ناراحت خانه‌اش در زمین است؟!

پدر گفت: بله خانه خدا ساده و بی‌ریاست. فرشش هم از گلیم و حصیر است.

این خدا مهربان و ساده و بدون کینه است. مانند نوری روشن درون آیینه است.

خدا عادت ندارد عصبانی شود و دشمنی بورزد خدا نور است و نشانه‌اش پاکی و روشنایی است.

تازه متوجه شدم که خدای من همان خدای مهربان و روشنایی بخش است، خدای مهربان و آشنا.

دوستی از خود من به من نزدیک‌تر است، حتی از رگ گردن نیز نزدیک‌تر.

من می‌توانم بعد از این، با این خدا، خدای مهربان دوست باشم، دوست پاک و بی ریا.