درسنامه آموزشی هدیه‌های آسمانی پنجم

اینها

چه روز عجیبی!
اینها چقدر خوشحالند؛ و چهره‌هایشان از نشاط و سرور می‌درخشد!
هر آنچه اراده می‌کنند از غذاها، میوه‌ها و چیزهای دیگر، خدمتکاران برایشان فراهم می‌کنند.
چه قصرها و باغ‌های چشم نواز و خیره‌کننده‌ای برایشان فراهم است!
نهرهایی از آب زلال، شیر و بهترین عسل در آن باغ‌ها و بوستان‌ها جاری است.
صدای دلنشین جویباران و انواع پرندگان و عطر گل‌های رنگارنگ همه جا را پر کرده است.
چقدر فرشتگان به اینها احترام می‌گذارند!
چه جایگاه خوبی دارند!

فَهُوَ فی عیشَةٍ راضِیَةٍ فی جَنَّةٍ عالِیَةٍ _{(سوره‌ی حاقّه، آیه‌های 21 و 22)}
اینها در بهشتی عالی مرتبه، زندگی کاملاً رضایت بخشی دارند.

آنها

چه جای عجیبی!
آنها چقدر پژمرده و افسرده‌اند و چهره‌هایشان غمگین و غبارآلود است!
چقدر حسرت زده و پشیمان‌اند!
از هم بدشان می‌آید و به هم بد می‌گویند. با خشم و عصبانیّت به هم نگاه می‌کنند و یکدیگر را سرزنش می‌کنند.
نه محیط آرامی و نه فضای زیبایی!
نه آبی و نه غذایی که از تشنگی و گرسنگی نجاتشان دهد!
نه مهر و محبّتی و نه احترامی!
از همه نعمت‌ها محروم‌اند.
چه جایگاه بدی دارند.

وَ مأَواهُم جَهَنَّم جَزاءً بِما کانوا یَکسِبونَ _{(سوره‌ی توبه، آیه‌ی 95)}
جهنمّ جایگاه بدکاران است؛ به خاطر کارهای زشتی که در دنیا انجام داده‌اند.

آنها هنگامی که اینها را می‌بینند، بسیار حسرت می‌خورند؛ آه می‌کشند و فریاد می‌زنند:

ای کاش ما الان پیش شما بودیم!
ای کاش بین ما و شما فاصله نبود!
راستی چه شد که آنها به این وضع افتادند؟
آنها در زندگی دنیا از دستورهای خدا فاصله گرفتند؛
از نماز و عبادت خدا فاصله گرفتند.
از سفارش‌های پیامبران و راهنمایی‌های کتاب آسمانی فاصله گرفتند؛
به دیگران ستم کردند؛ به فکر نیازمندان نبودند و حقّ مردم را پایمال کردند؛
اگر آنها خود در دنیا از این کارها فاصله نمی گرفتند، در جهان آخرت در کنار بهشتیان بودند و فاصله‌ای میانشان نبود.