خانه
گاما

نیما یوشیج: شاعر ایرانی و بنیان‌گذار شعر نو فارسی؛ نام اصلی او علی اسفندیاری است.

دسته بندی:کپسول آموزشی
بروزرسانی شده در:1405/07/17
تعداد بازدید160
نیما یوشیج: شاعر ایرانی و بنیان‌گذار شعر نو فارسی؛ نام اصلی او علی اسفندیاری است.

نیما یوشیج؛ بنیان‌گذار شعر نو فارسی

از شعر سنتی تا شعر نو؛ زندگی، اندیشه و دگرگونی‌های علی اسفندیاری
نیما یوشیج با نام اصلی علی اسفندیاری، شاعر ایرانی و بنیان‌گذار شعر نو فارسی است. او با آشنایی با ادبیات سنتی و نیازهای زمانه، راهی تازه در شعر فارسی گشود. نیما به جای وزن و قالب‌های ثابت، به بیان احساس و اندیشهٔ خود توجه کرد و شعر را به زبان روزمرهٔ مردم نزدیک ساخت. او با پشتکار و مطالعهٔ آثار گذشتگان، به این نتیجه رسید که شعر فارسی باید هم وزن و آهنگ داشته باشد و هم آزادانه‌تر بیان شود. به همین دلیل، شعر نو را پایه‌گذاری کرد و شاعران بسیاری پس از او راهش را ادامه دادند.

زندگی و مسیر شاعری نیما

علی اسفندیاری در روستای یوش از توابع نور مازندران به دنیا آمد. او در خانواده‌ای کشاورز و اهل ادب پرورش یافت. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش گذراند و سپس برای ادامهٔ تحصیل به تهران رفت. در تهران با ادبیات کلاسیک فارسی و زبان عربی آشنا شد و به مطالعهٔ آثار شاعران بزرگ مانند حافظ، سعدی و فردوسی پرداخت. نیما در جوانی به سرودن شعر به شیوهٔ سنتی پرداخت، اما کم‌کم احساس کرد که قالب‌های قدیمی پاسخ‌گوی نیازهای او نیستند. او به دنبال راهی بود تا شعر را از قالب‌های خشک و تکراری آزاد کند و به زندگی واقعی مردم نزدیک‌تر سازد. همین اندیشه، زمینه‌ساز تحول بزرگ او در شعر فارسی شد.

ویژگی‌های شعر نو نیما

نیما یوشیج با انتشار شعر «افسانه» در سال 1301، شیوهٔ تازه‌ای در شعر فارسی معرفی کرد. در شعر نو، شاعر می‌تواند از وزن و قافیهٔ سنتی فاصله بگیرد و به جای آن، از آهنگ درونی کلمات و تصاویر طبیعی استفاده کند. نیما به جای توجه به قالب، به محتوا و پیام شعر اهمیت می‌داد. او معتقد بود شعر باید مانند حرف زدن طبیعی باشد و از پیچیدگی‌های بی‌مورد پرهیز کند. در شعر نو، موضوع‌هایی مانند زندگی روستایی، طبیعت، عشق، اندوه و مسائل اجتماعی جایگاه ویژه‌ای دارند. نیما با این کار، شعر را از انحصار گروه کوچکی خارج کرد و آن را به میان مردم آورد.

ویژگی شعر سنتی شعر نو نیما
قالب محدود و از پیش تعیین‌شده آزاد و متناسب با محتوا
وزن و قافیه الزامی و یکسان آزادتر، با آهنگ درونی
زبان رسمی و آراسته نزدیک به زبان گفتار
موضوع عمدتاً عاشقانه و ستایشی گسترده، اجتماعی و انسانی

پرسش‌ها و ابهام‌های رایج

آیا نیما یوشیج شعر سنتی را کنار گذاشت؟

نیما شعر سنتی را کنار نگذاشت، بلکه آن را نقد کرد و کوشید راه تازه‌ای باز کند. او خود در آغاز شاعری، شعر سنتی می‌سرود و از آثار گذشتگان بهره می‌برد. اما معتقد بود که شعر باید با زبان و نیازهای زمانه هماهنگ باشد. بنابراین، به جای حذف کامل سنت، آن را دگرگون کرد و به شکلی تازه ادامه داد.

آیا در شعر نو هیچ وزن و قافیه‌ای وجود ندارد؟

در شعر نو، وزن و قافیه به شکل سنتی و یکسان وجود ندارد، اما شاعر می‌تواند از آهنگ کلمات و تکرارهای هنری استفاده کند. نیما خود در برخی از شعرهایش از وزن استفاده کرده است، اما نه به صورت قالبی و اجباری. هدف او این بود که شعر مانند گفتار طبیعی جریان یابد و از قید و بندهای اضافی رها شود.

چرا نیما را بنیان‌گذار شعر نو می‌دانند، نه فقط یک شاعر نوآور؟

نیما فقط چند شعر تازه نسرود؛ او مبانی نظری و عملی شعر نو را پایه‌گذاری کرد. او با نوشتن مقاله‌ها و نامه‌ها، اصول شعر نو را توضیح داد و شاعران جوان را به این راه تشویق کرد. به همین دلیل، او را بنیان‌گذار می‌نامند، زیرا راهی تازه گشود که پس از او شاعران بسیاری آن را ادامه دادند.

آیا شعر نو فقط مخصوص شاعران تحصیل‌کرده است؟

خیر، شعر نو برای همه است. نیما خود از خانواده‌ای روستایی بود و به زبان مردم عادی اهمیت می‌داد. در شعر نو، موضوع‌ها و زبان به گونه‌ای است که هر کسی می‌تواند با آن ارتباط برقرار کند. به همین دلیل، شعر نو به سرعت در میان مردم و شاعران جوان جای خود را باز کرد.

نیما یوشیج با نام اصلی علی اسفندیاری، با اندیشهٔ ژرف و پشتکار خود، شعر فارسی را از قالب‌های ثابت و تکراری رهانید و به سوی آزادی و طبیعی‌بودن سوق داد. او با پایه‌گذاری شعر نو، راه را برای شاعران بعدی هموار کرد و باعث شد شعر فارسی با زندگی مردم و نیازهای زمانه هماهنگ شود. شناخت نیما و آثارش به ما کمک می‌کند تا هم با تاریخ ادبیات ایران آشنا شویم و هم بفهمیم که چگونه یک اندیشهٔ تازه می‌تواند مسیر یک فرهنگ را دگرگون کند.
نهاد: جزئی از جمله که دربارهٔ آن خبری داده می‌شود یا کاری به آن نسبت داده می‌شود.
کپسول آموزشی

نهاد: جزئی از جمله که دربارهٔ آن خبری داده می‌شود یا کاری به آن نسبت داده می‌شود.

مسند: جزئی از جملهٔ اسنادی که حالت، ویژگی یا هویت نهاد را بیان می‌کند.
کپسول آموزشی

مسند: جزئی از جملهٔ اسنادی که حالت، ویژگی یا هویت نهاد را بیان می‌کند.

فعل اسنادی: فعلی که نهاد را به مسند نسبت می‌دهد و معمولاً مفهوم بودن، شدن یا گشتن را می‌رساند.
کپسول آموزشی

فعل اسنادی: فعلی که نهاد را به مسند نسبت می‌دهد و معمولاً مفهوم بودن، شدن یا گشتن را می‌رساند.

قید: واژه یا گروهی از واژه‌ها که چگونگی، زمان، مکان، مقدار یا حالت انجام فعل را بیان می‌کند.
کپسول آموزشی

قید: واژه یا گروهی از واژه‌ها که چگونگی، زمان، مکان، مقدار یا حالت انجام فعل را بیان می‌کند.

متمم: واژه یا گروهی از واژه‌ها که پس از حرف اضافه می‌آید و معنای فعل، صفت یا اسم را کامل می‌کند.
کپسول آموزشی

متمم: واژه یا گروهی از واژه‌ها که پس از حرف اضافه می‌آید و معنای فعل، صفت یا اسم را کامل می‌کند.

مفعول: واژه یا گروهی از واژه‌ها که انجام فعل بر آن واقع می‌شود و معمولاً با نشانهٔ «را» همراه است.
کپسول آموزشی

مفعول: واژه یا گروهی از واژه‌ها که انجام فعل بر آن واقع می‌شود و معمولاً با نشانهٔ «را» همراه است.

مضاف‌الیه: واژه‌ای که پس از اسم دیگری می‌آید و به‌وسیلهٔ کسرهٔ اضافه به آن وابسته می‌شود.
کپسول آموزشی

مضاف‌الیه: واژه‌ای که پس از اسم دیگری می‌آید و به‌وسیلهٔ کسرهٔ اضافه به آن وابسته می‌شود.

پیرایهٔ خرد: تعبیر استعاری به معنای زیور و مایهٔ ارزش عقل و خرد؛ تعبیر استعاری برای خرد و دانشی که مایهٔ ارزش و آراستگی انسان است.
کپسول آموزشی

پیرایهٔ خرد: تعبیر استعاری به معنای زیور و مایهٔ ارزش عقل و خرد؛ تعبیر استعاری برای خرد و دانشی که مایهٔ ارزش و آراستگی انسان است.

ذخیرت تجربت: تعبیر استعاری برای مجموعهٔ تجربه‌های اندوخته‌شده.
کپسول آموزشی

ذخیرت تجربت: تعبیر استعاری برای مجموعهٔ تجربه‌های اندوخته‌شده.

حازم: محتاط و دوراندیش.
کپسول آموزشی

حازم: محتاط و دوراندیش.

کلیله و دمنه: کتابی از حکایت‌های تمثیلی و اخلاقی که ترجمهٔ فارسی مشهور آن به قلم نصرالله منشی است.
کپسول آموزشی

کلیله و دمنه: کتابی از حکایت‌های تمثیلی و اخلاقی که ترجمهٔ فارسی مشهور آن به قلم نصرالله منشی است.

نصرالله منشی: مترجم و نویسندهٔ فارسی‌زبان سدهٔ ششم هجری و مترجم مشهور «کلیله و دمنه».
کپسول آموزشی

نصرالله منشی: مترجم و نویسندهٔ فارسی‌زبان سدهٔ ششم هجری و مترجم مشهور «کلیله و دمنه».