درسنامه آموزشی تزیینات چوبی و پارچه‌ای کلاس یازدهم معماری داخلی

واحد یادگیری 2: شایستگی اجرای دیوارپوش چوبی

آیا تا به حال پی‌برده‌اید

- از چه مصالحی برای پوشش دیوارهای داخلی استفاده می‌شود؟
- مصالح چوبی مناسب برای اجرای دیوارپوش چوبی چه انواعی دارند؟
- اجرای دیوارپوش چوبی دارای چه مراحلی است؟
- نحوۀ اجرای مراحل دیوارپوش چوبی چه اثری برکیفیت کار نهایی خواهد داشت؟
- به چه ابزار، مصالح و تجهیزاتی برای اجرای دیوارپوش چوبی نیاز است؟

استاندارد عملکرد

پس از اتمام این پودمان، هنرجویان قادر خواهند بود با استفاده از مواد اولیه، ابزار و تجهیزات و نقشه‌های اجرایی، دیوارپوش یک دیوار به مساحت تقریبی 5 مترمربع را اجرا نمایند.

مقدمه

از گذشته‌های دور در مناطقی که چوب مرغوب و فراوان در دسترس بود، قسمت‌های مختلف ساختمان‌ها از جمله بدنۀ آنها را با چوب می‌پوشاندند. امروزه نیز یکی از دیوارپوش‌های زیبا که در فضاهای داخلی رستوران‌ها، ادارات، سالن‌های کنفرانس و... اجرا می‌شود دیوارپوش چوبی است.

انواع چوب و مواد فشردۀ مصنوعی چوبی در ساختمان کاربرد فراوان دارند، از این مواد برای تزیینات داخلی ساختمان‌ها از جمله دیوارپوش و نیز در اسکلت ساختمان مانند تیر، ستون و... استفاده می‌شود.

چوب با توجه به نوع، گونه و زیستگاه درختان دارای مشخصات و ویژگی‌های متفاوتی است. برای افزایش کیفیت چوب خام باید قبل از مصرف آن را فراوری نمود. رطوبت‌پذیری چوب، تاب‌خوردگی و پیچش، تفاوت چشمگیر ویژگی‌های فیزیکی و مکانیکی آنها در حالات و جهات مختلف، از جمله معایب آنها محسوب می‌شوند. صفحات فشرۀ چوبی علاوه بر اقتصادی بودن، بسیاری از معایب چوب‌های طبیعی را ندارند و یا معایب نام برده در آنها به حداقل کاهش یافته است. در شکل‌های 1و 2 نمونه‌هایی از استفاده از چوب در فضاهای داخلی نشان داده شده است.

گونه‌های چوبی مورد مصرف در دیوارپوش

در گذشته از چوب‌های نراد، کاج و سرو برای دیوارپوش استفاده می‌شد، اما امروزه به دلیل ظهور صفحات مصنوعی فشرده مانند انواع تخته فیبر، تخته خرده‌چوب (نئوپان) و تختۀ چندلایه، از چوب خام کمتر به عنوان دیوارپوش در فضاهای داخلی استفاده می‌شود. همچنین صرفۀ اقتصادی، سادگی در اجرا و نیاز نداشتن به رنگ‌کاری و کاهش معایب چوب خام دلایل دیگر استفاده از این صفحات است.

در چند سال اخیر استفاده از صفحاتی با روکش مصنوعی در سطح گسترده‌ای رایج شده است و در دیوارپوش‌ها جایگزین قطعات طبیعی چوب شده‌اند. همچنین این صفحات به دلیل رنگ‌بندی متنوعی که دارند، انتخاب‌های زیادی را برای کاربران فضا فراهم می‌کند.

به طور کلی در پوشش بدنه و سقف‌های فضاهای داخلی از مواد اولیۀ متنوعی استفاده می‌شود که از میان آنها، استفاده از انواع تخته فیبر یا نئوپان روکش‌دار برای دیواره‌های جداکننده و دیوارپوش فضاهای داخلی رایج‌تر است.

این گونه‌های چوبی به سه دسته تقسیم می‌شوند که عبارت‌اند از:

الف) تخته‌ها و الوارهای چوبی به ضخامت 20 تا 30 میلی‌متر که برای پوشش بدنه به کار می‌روند و از چوب گونه‌های‌ کاج، سرو، صنوبر، زبان گنجشک، راش، افرا و... تهیه می‌شوند.

پهنای تخته‌ها از 50 تا 300 میلی‌متر و در ازای آنها از 1 تا 3 متر است. سطح تخته‌ها ممکن است به صورت خشن، صاف یا ابزار خورده باشد. تخته‌ها درکارخانه خشک شده و ممکن است به صورت پرداخت و رنگ شده به بازار عرضه شوند. همان‌طور که ذکر شد به دلایل اقتصادی استفاده از آنها متداول نیست (شکل‌های 3 و 4).

ب) تخته چند لایۀ تهیه شده از انواع چوب‌های سوزنی‌برگ مانند صنوبر، کاج، سرو و یا چوب‌های پهن برگ چون گردو، غان، راش، زبان گنجشک، بلوط و... که به شکل صفحه بر روی زیرسازی سطح دیوار نصب می‌شوند. (شکل 5).

تخته چند لایه از ضخامت 6 تا 20 میلی‌متر، با عرض ورق 1/2 متر و طول بین 2/1 تا 3 متر در بازار عرضه می‌شود. اتصال عرضی تخته‌ها ممکن است با شیار و زبانه انجام شود یا به صورت ساده کنار یکدیگر قرار گرفته و روی درزها با روکوب چوبی پوشانده شود (شکل 6).

ج) تخته فیبرها که برای تولید آنها ابتدا، فیبرها یا الیاف چوب را به صورت خمیری درآورده و سپس پرس می‌کنند. برای افزایش مقاومت و ضدآب کردن آنها موادی چون پارافین، مواد ضدآتش و ضدحشره به خمیر آن افزوده می‌شود.
درصورتی که تخته فیبر به صورت خشک تهیه شود، چسب نیز در ساخت آن به کار می‌رود. (تخته فیبر به دو روش خشک و تر تولید می‌شود).

ضخامت تخته فیبر از حدود 2 میلی‌متر و بیشتر از آن است. پوشش بدنه با تخته فیبر به ضخامت 12 میلی‌متر نیز مانند تختۀ چند لایه انجام می‌شود.

انواع تخته فیبر از نظر جرم مخصوص (دانسیته)

تخته فیبر عایق یا تخته فیبر سبک (دانسیتۀ کم)

این نوع جزء سبک‌ترین تخته‌ها بوده و دانسیتۀ آن حدود 0/05 تا 0/2 گرم بر سانتی‌متر مکعب است و با ضخامت‌های 9/5 تا 19 میلی‌متر به بازار عرضه می‌شود. در شکل‌های 8 و 9 نمونه‌هایی از فیبر روکش‌دار و بدون روکش نشان داده شده است.

تخته فیبر با دانسیتۀ متوسط (MDF)

جرم مخصوص آن از 0/5 تا 0/8 گرم بر سانتی‌متر مکعب است. ام.دی.اف را پس از تولید، می‌توان روکش نمود. روکش‌های تزیینی، علاوه بر زیبایی، به دوام و کاربرد آن در محیط هایی مانند آشپزخانه نیز کمک می‌کند.

روکش ملامینه، متداول‌ترین نوع روکش برای ام.دی.اف است که در فرایند تولید ام.دی.اف با روکش، لایه‌هایی از کاغذ ساده و در سطح رویی از کاغذ نقش‌دار آغشته به چسب با اعمال فشار و حرارت پرس روی تخته چسبانده می‌شود. علاوه بر رنگ‌بندی، قطعات ام.دی.اف از نظر اندازه نیز بسیار متنوع شده‌اند. تختۀ ام.دی.اف با ضخامت 8 و 16 میلی‌متر بیشترین مصرف را در اجرای تزیینات داخلی ساختمان دارد. در ساخت دیوارکوب‌های جدید، ورق‌ها را از دو طرف روکش می‌نمایند تا خمیده نشود و لبه‌های آن با نوار پی.وی.سی پوشش داده می‌شود.

تخته فیبر با دانسیتۀ بالا یا سنگین (HDF)

این نوع ورق‌های چوبی، تحت حرارت و فشار بیشتر با استفاده از پرس گرم و با جرم مخصوصی که بین 0/8 تا 1/28 گرم بر سانتی‌متر مکعب است تولید می‌شوند. تخته فیبر سخت دارای ضخامتی بین 2/5 تا 8 میلی‌متر است.

تخته خرده‌چوب (نئوپان) روکش‌دار

همان‌طورکه در پودمان پیش گفته شد، تخته خرده چوب، صفحه‌ای است که از خرده‌های چوب و سایر مواد لیگنو سلولزی مناسب که توسط یک ماده اتصال‌دهنده و سخت‌کننده و مواد افزودنی دیگر تحت تأثیر گرما و فشار ساخته می‌شود.

ضخامت نئوپان تولید شده بین 5 تا 25 میلی‌متر است. تخته خرده چوب با روکش‌های طبیعی (چوبی) و مصنوعی روکش می‌شود.

در گذشته چسب‌های رزینی چسب مناسبی برای چوب و فراورده‌های چوبی شناخته می‌شدند که با پیشرفت‌هایی که در صنایع پلاستیک رخ داد سبب پیدایش چسب‌های رزینی جدیدی شد.
چسب‌های رزورسینول (Resorcinol)، پلی‌وینیل استات، پلی یورتان و رزین‌های اپوکسی از این جمله‌اند.
در دهۀ 1930 استفاده از چسب فرم اوره فرمالدهید برای چوب توسعه پیدا کرد.

ابزار، تجهیزات و مصالح مورد نیاز اجرای دیوارپوش چوبی

ردیف	ابزار، تجهیزات و مصالح	مشخصات	تصویر
1	چوب‌های چهارتراش	از جنس ام.دی.اف یا نئوپان با سطح مقطع به ابعاد 16 میلی متر × 5سانتی متر و طول متناسب با فضا
2	صفحات ام.دی.اف	با روکش ملامینه، به ضخامت 8 و 16 میلی‌متر
3	دستگاه میخ کوب	نوع نیوماتیک، اندازه متوسط و دارای خشاب میخ
4	متر لیزری به همراه پایه	مناسب فضای داخلی، اندازه کوچک، با قابلیت محاسبه طول و با دقت 1 میلی‌متر و برد 60متر
5	دستگاه برش قطعات چوبی	1/5 اسب بخار قدرت
6	میخ SK	انواع F35 - F30 - F25
7	کمپرسور هوا با پیستوله	قابل حمل و جابه‌جایی، 200 لیتری، سه فاز، دارای فشار سنج و چرخ و دستگیره، قدرت 2 اسب بخار، دو سیلندر، 10 متر شیلنگ با  کوپلینگ، قابل اتصال به کمپرسور
8	بتونه لکه گیری	مخصوص سطوح چوبی و ام.دی.اف

ابزار و تجهیزات باید در محل کارگاه به طور مناسبی سازماندهی شوند. صفحات MDF و قطعات چهارتراش نیز به اندازۀ مورد نیاز پیش‌بینی شده و در دسترس قرار داشته باشند.
در کارهای چوبی تا حد امکان باید تعداد اتصالات، کم و جزئیات اجرایی ساده باشد.

مراحل اجرای دیوارپوش چوبی به اختصار

1- رولوۀ دیوار و کنترل نقشه‌ها
2- آماده‌سازی کارگاه
3- کنترل سفت‌کاری
4- اجرای بستر زیرسازی
5- نصب قطعات دیوارپوش
6- اجرای قرنیزهای پایین دیوار و قرنیزهای کنار سقف

رولوۀ دیوار و کنترل نقشه‌ها

اجرای دیوارپوش‌های چوبی نیز همانند دیگر بخش‌های اجرای تزیینات داخلی ساختمان با توجه به نقشه‌های تهیه شده از طرف طراح انجام می‌شود؛ از این رو وجود نقشه‌های اجرایی برای دیوارپوش چوبی ضروری است و نقشه‌ها بهترین وسیلۀ انتقال اطلاعات از طراح به عوامل اجرایی هستند. این نقشه‌ها پس از تأیید نهایی از سوی کارفرما و طراح در اختیار مجری قرار می‌گیرند. طرح براساس مشخصات دیوار ارائه می‌شود و لازم است مجری قبل از شروع به کار، سطح دیوار را اندازه گرفته و با نقشه‌ها تطبیق دهد. در صورت تطبیق طول و عرض دیوار با نقشه‌ها، می‌توان براساس طول قطعات ترسیم شده در نقشه، برش‌ها را انجام داد.

آماده‌سازی کارگاه

قبل از شروع اجرای دیوارپوش باید ابزار، تجهیزات و مصالح مورد نیاز را تعیین و تهیه کرد. درصورتی که برش قطعات در کارگاه انجام می‌شود به دلیل ایجاد گرد و غبار ناشی از برش، وسایل موجود باید از کارگاه خارج شوند یا با پوشش مناسب مانند ورق‌های نایلونی پوشانده شوند.

تجهیزات برقی مانند پریز برای راه‌اندازی و استفاده از وسایلی چون کمپرسور هوا لازم است.

به نکات زیر در خصوص حمل و نگهداری مصالح چوبی توجه کنید و آنها را به کار ببندید:
- بارگیری، حمل و باراندازی انواع مصالح چوبی باید به گونه‌ای باشد که مانع از ایجاد ضایعات شود.
- این مصالح باید در مکان‌های تمیز و سرپوشیده و جدا از هم دسته‌بندی شوند.
- از تماس آنها با خاک، مواد مضر، رطوبت، میخ و برف جلوگیری شود.
- انبار مصالح چوبی باید دارای سیستم اعلام و اطفای حریق بوده و دور از محل مواد آتش‌زا قرار داشته باشد.
- برای پیشگیری از حملۀ موجودات زنده به مصالح چوبی (به ویژه چوب‎های خام) مکان نگه‌داری آنها باید تهویه مناسب داشته باشد و در صورت نیاز هرچند گاه یک بار با مواد ضدعفونی کننده و حشره‌کش انبار را سم‌پاشی کرد.

کنترل سفت‌کاری

از آنجایی که صفحات MDF و چوب‌های زیرکار دارای ابعاد مشخص و دقیقی هستند، درصورتی که سطح زیرکار دارای فرورفتگی یا برجستگی (به واسطه اشکالات سطح دیوار یا وجود تأسیسات) باشد، کار نهایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. از این‌رو برای ایجاد سطحی یک دست و کاملاً شاقولی باید در صورت نیاز زیرکار تسطیح شده یا با استفاده از تغییر ضخامت قطعات زیرکار، اشکالات احتمالی را برطرف کرد.

کف و دیوارهای ساختمان‌های امروزی خطای کمتری از نظر تراز افقی و عمودی دارند، اما به هر حال امکان خطاهایی که در کار نهایی ما اثرگذار است وجود خواهد داشت. به همین دلیل برای تنظیم ارتفاع شروع اولین ردیف پایین دیوار و شاقولی بودن دیوار باید کنترل‌هایی انجام شود.

کنترل و تنظیم تراز افقی کف در کنار دیوار

1- استفاده از شیلنگ تراز: به اندازۀ مناسب داخل شیلنگ تراز آب می‌ریزیم. نقطه‌ای را روی دیوار در محل نزدیک به زمین در نظر گرفته و یک سر شیلنگ تراز را در آنجا نگه می‌داریم. آب در داخل شیلنگ حرکت کرده و در سوی دیگر دیوار در نقطه‌ای که ترازی مساوی با نقطۀ اول دارد می‌ایستد؛ به این صورت محل این دو نقطه که دارای تراز یکسانی هستند، پیدا می‌شود و می‌توان با کوبیدن میخ در این دو نقطه و با استفاده از نخ‌های رنگی و کشیدن آن روی دیوار، تراز افقی را روی دیوار مشخص کنید.

2- استفاده از تراز لیزری: در این روش با استفاده از دستگاه مخصوص ترازیاب لیزری که روی یک پایه (که به سقف وکف محکم شده است) قرار گرفته و خط تراز را با اشعۀ نوری که از دستگاه ساطع می‌شود تعیین کرد و همانند روش قبلی با استفاده از یک نخ رنگی خط تراز روی دیوار را مشخص نمود. البته با توجه به مشخص بودن خط تراز روی دیوار می‌توان با استفاده از مداد در فواصل مناسب بر روی خط لیزر علامت‌هایی روی دیوار کشید.

کنترل و تنظیم تراز عمودی (شاقولی) دیوار

1- استفاده از دستگاه تراز لیزری
2- استفاده از تراز دستی
3- استفاده از شاقول بنّایی

اجرای بستر زیرکاری

در این مرحله، قطعات چهارتراش از جنس چوب صنوبر، ام.دی.اف یا نئوپان روی دیوار نصب می‌شوند. ضخامت این قطعات 20 میلی‌متر برای چوب و 16 میلی‌متر برای نئوپان و ام.دی.اف است و عرض آنها بین 30 تا 50 میلی‌متر است.

نصب قطعات زیرکار، از گوشۀ دیوار شروع می‌شود و در اولین مرحله قطعات عمودی نصب می‌شوند. فاصلۀ نصب قطعات از یکدیگر 60 سانتی‌متر است (محور تا محور قطعات) ارتفاع این قطعات نیز از کف تا سقف است (قبل از شروع کار، قطعات با توجه به ارتفاع فضا برش داده می‌شوند).

توجه داشته باشید که فاصلۀ نصب این قطعات دقیقاً براساس نقشه باشد.

در شکل‌های ارائه شده سقف کاذب از سقف اصلی پایین‌تر بود و ارتفاع قطعات عمودی زیر کار تا زیر سقف کاذب در نظر گرفته شده است. نصب قطعات را تا انتهای گوشۀ دیگر کار ادامه دهید.

قطعات به صورت موازی و با فواصل یکسان از یکدیگر تا انتهای کار نصب می‌شوند. درصورتی که فاصلۀ بین دو قطعۀ آخر کمتر از 60 سانتی‌متر باشد، اشکالی در کار ایجاد نمی‌شود؛ اما در غیر این صورت، لبۀ قطعات انتهایی برای نصب روی دیوار سطح اتکایی نخواهند داشت.

برای اتصال اولیۀ قطعات به دیوار ابتدا از دستگاه میخ‌کوب استفاده می‌شود و در مرحلۀ بعدی برای محکم شدن آن به دیوار با استفاده از دریل سوراخ‌هایی به فاصلۀ 50 سانتی‌متر از یکدیگر ایجاد کرده و با میخ خزینه آنها را محکم می‌کنیم.

پس از نصب قطعه با میخ‌کوب، به منظور اتصال محکم‌تر به سطح زیرین، ایجاد حفره انجام می‌گیرد.

با توجه به اندازه‌ها در نقشۀ اصلی که در آن ارتفاع پانل‌های افقی 60 سانتی‌متر است، با استفاده از متر، اندازۀ 70 سانتی‌متر روی قطعات افقی جدا کرده و با استفاده از متر لیزری این اندازه را روی تمام قطعات کنترل می‌کنیم.

با توجه به نقشۀ دیوارپوش، قطعات دیوارپوش با درز از یکدیگر جدا شده و فاصله‌ای 3 سانتی‌متری از یکدیگر دارند.

از آنجایی که قیدهای افقی زیرسازی، بخشی از نمای دیوارپوش هستند، برای اجرای آنها از MDF مطابق رنگ مورد نظر در نقشه‌ها استفاده می‌کنیم و اولین قطعۀ آن در فاصلۀ 70 سانتی‎متری از زمین قرار می‌گیرد.

مقطع چوب زیرکار افقی دارای ابعاد 16 میلی‌متر و 7 سانتی‌متر و طول متناسب با کار است. قطعۀ دیگر به فاصلۀ 50 سانتی‌متر از لبۀ بالایی قید زیر کار افقی اول قرار گرفته و نصب می‌شود. نصب قطعات دیگر نیز به همین صورت ادامه پیدا می‌کند.

برای اتصال قطعات زیر کار افقی به قیدهای عمودی همانند مرحلۀ قبل عمل می‌کنیم، یعنی به فاصلۀ 50 سانتی‌متر با استفاده از دستگاه میخ‌کوب، آنها را به قطعات زیر کار عمودی محکم می‌کنیم. برای پیشگیری از مشخص بودن محل فرورفتن میخ‌ها آنها را در قسمت بالا و پایین قطعه بزنید.

با توجه به محدود بودن طول قطعات، در شرایطی که یک سر قطعه آزاد بود، برای اتصال آن به زیرسازی عمودی دیوار، مانند تصویر از قطعه‌ای کمکی به ضخامت قطعۀ زیرکار استفاده می‌کنیم.

کار را به همین صورت انجام می‌دهیم تا نصب قطعات افقی به پایان برسد.

نصب قطعات دیوارپوش

قطعات دیوارپوش قبل از نصب باید مطابق اندازۀ نقشه‌ها آماده شوند، از این رو با رعایت نکات زیر، برش قطعات را انجام داده و آنها را برای نصب آماده کنید.
- از لباس کار مناسب استفاده کنید.
- سرعت برش و پیشرفت کار را نسبت به قطر تیغۀ اره و نوع مواد محاسبه و تنظیم کنید.
- تیغۀ اره را با رعایت اصول فنی با دقت روی دستگاه نصب کنید.
- حفاظ روی تیغه را تنظیم و محکم نمایید.
- حرکت روان افقی و عمودی دستگاه اره را موقع برش ضخامت روی ریل‌های افقی و عمودی امتحان کنید. (در صورت وجود خط زن دقت کنید تیغۀ مذکور تا 3 میلی‌متر در عمق، صفحه را برش دهد).
- قبل از برش روی صفحۀ MDF، محل برش را با مداد مشخص کنید.
- پس از روشن کردن دستگاه و برش قطعه، دستگاه را خاموش کرده و پس از قطع کردن جریان برق، اجزای ماشین را تمیز کنید.
- توجه داشته باشید قطعات افقی با توجه به عرض نقشه‌ها در کارگاهی که سفارش داده شده‌اند برش‌خورده و لبه‌های آنها با نوار پی.وی.سی پوشانده شده است و در کارگاه محل اجرا تنها برش آنها از طول انجام می‌شود.

با استفاده از متر و متر لیزری فاصلۀ 2 سانتی‌متری را از لبۀ بالایی و پایینی قطعۀ زیرکار افقی جدا می‌کنیم و سپس مطابق تصویر، قطعۀ دیوارپوش را با استفاده از میخ‌کوب در جای خود قرار می‌دهیم.

در ردیف اول قبل از نصب قطعه، برای یکسان کردن سطح زیرکار از قطعات کمکی بر روی قید عمودی استفاده می‌شود.

نصب این مرحله نیاز به 2 نفر دارد که انتهای کار توسط یک نفر در محل خود نگه داشته شود و نصب و نگهداری ابتدای قطعه توسط نفر دیگر انجام می‌شود.

پس از نصب قطعۀ 60 سانتی‌متری ردیف اول، برای کنترل فاصلۀ 3 سانتی‌متری میان قطعات، از قطعات شابلن به ارتفاع 3 سانتی‌متر استفاده می‌شود. این قطعات در فاصلۀ حدود 1 تا 1/5 متری از یکدیگر قرار می‌گیرند. اندازۀ قطعات فاصله نگه‌دار 15 سانتی‌متر طول، 3 سانتی‌متر ضخامت (در اینجا ارتفاع) و 16 میلی‌متر عرض است.

اتصال قطعات ردیف‌های بعدی روی زیرسازی مانند ردیف اول انجام می‌گیرد.

نصب سومین ردیف نیز با استفاده از فاصله نگه‌دارها انجام می‌شود.

برای یکسان‌سازی آخرین قسمت‌های قطعات زیرسازی عمودی، قطعاتی با ضخامت مساوی با قیدهای افقی استفاده می‌شود.

برای اتصال محکم‌تر قطعۀ ردیف آخر به زیرسازی، از قطعات کمکی بیشتری در کنار قیدهای عمودی که ضخامتی به اندازۀ مجموع ضخامت قیدهای عمودی و افقی دارند استفاده می‌شود.

در مرحلۀ پایانی کار نیز همانند قسمت پایین ردیف اول از قطعات کمکی برای یکسان‌سازی ضخامت زیرسازی استفاده می‌شود.

با توجه به ارتفاع سقف، ممکن است ارتفاع قطعۀ آخر از سایر قطعات کوچک‌تر باشد، اما نحوۀ نصب آن مانند دیگر بخش‌هاست.

اجرای قرنیزهای پایین دیوار و قرنیزهای کنار سقف

در صورتی که سقف فضا دارای جزئیاتی مانند سقف کاذب باشد، پس از اجرای آن، در مرحلۀ پایانی کار برای قرنیز بالا و پایین دیوار مطابق نقشه، از قطعات ام.دی.اف همرنگ با فاصلۀ میان قطعات استفاده می‌کنیم.

دیگر روش‌های متداول نصب دیوارپوش

1- قطعات دیوارپوش بدون واسطه و به طور مستقیم به دیوار متصل می‌شوند. در این روش با استفاده از پیچ و رول پلاک نصب قطعات به دیوار انجام شده و با خزینه کردن، قسمت سرپیچ داخل نئوپان قرار می‌گیرد. در مرحلۀ بتونه‌کاری، قسمت سرپیچ (گل‌پیچ) بتونه می‌شود یا روی آن پولک چسبانده می‌شود.

2- قطعات چوبی باریکی به ضخامت 2 و عرض 3 تا 5 سانتی‌متر و طولی متناسب با ارتفاع فضا با استفاده از میخ‌کوب به صورت عمودی روی دیوار با استفاده از میخ‌کوب قرار گرفته و سپس قطعات دیوارکوب روی آنها نصب می‌شود. در این روش فاصلۀ قطعات چوبی طوری تنظیم می‌شود که لبۀ قطعات دیوارکوب برای کوبیدن میخ روی آن قرار می‌گیرد.

در روشی دیگر می‌توان از تخته‌های کوتاه $2 \times 15$ سانتی‌متری برای قطعات افقی،که به دیوار پیچ می‌شود استفاده کرد و تخته‌های عمودی $2 \times 3 \times 300$ سانتی‌متری را روی آنها و صفحات دیوارکوب را روی تخته‌های عمودی میخ‌کوب کرد. همان‌طورکه در نقشه‌ها می‌بینید قطعات MDF معمولا به صورت یکپارچه نصب نمی‌شوند و در بسیاری از آنها در فاصله میانشان ورق‌های فلزی یا ام.دی.اف قرار داده می‌شود. در بیشتر موارد همانند شیوه‌ای که آموزش داده شد، قطعات ام.دی.اف روی قطعۀ چوبی زیر کار قرار می‌گیرند اما گاهی از روش‌های زیر نیز استفاده می‌شود.

1- در وسط لبۀ کناری (ضخامت 16 میلی‌متر) قطعۀ ام.دی.اف یک شیار به عمق یک سانتی‌متر برای عبور دادن ورق‌های فلزی نازک ایجاد می‌کنند.
2- لبۀ ورق‌های ام.دی.اف را از سمتی که به دیوار وصل می‌شود به اندازۀ 3 تا 6 میلی‌متر، دو راهه زده و ورق را در سمت پشت در قطعۀ ام.دی.اف قرار می‌دهیم.

اجرای پوشش ستون‌ها با قطعات ام.دی.اف

در پوشش ستون‌ها، قطعات طولی ام.دی.اف را به صورت دو به دو، با توجه به ارتفاع و عرض ستون برش می زنیم تا همدیگر را پوشش دهند. مثلا برای پوشش کی ستون با مقطع مربع به ابعاد $20 \times 20$ سانتی‌متر، دو قطعه به عرض 20 سانتی‌متر و هم‌ارتفاع با ستون، برش داده می‌شوند و برای پوشش ضخامت این دو قطعه، به اندازۀ دو برابر ضخامت آنها به عرض دو قطعۀ دیگر اضافه می‌کنیم.
در ادامه برای پوشاندن گوشه‌های کار می‌توان از پروفیل‌های L شکل یا تاشو استفاده کرد.
برای نصب پروفیل‌ها می‌توان از چند میخ اس کا (SK) یا چسب استفاده کرد.