درسنامه آموزشی قرآن کلاس ششم

خواندن قرآن: صفحه‌ی 537 و 538 قرآن کامل (سوره‌ی حَدید)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَ الْاَرْضِ ^ز وَ هُوَ‌ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ ﴿1﴾ لَهُ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَ الْاَرْضِ ^ز یُحْیِی وَ یُمِیتُ ^ز وَ هُوَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿2﴾ هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْبَاطِنُ ^ز وَ هُوَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ ﴿3﴾ هُوَ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَی عَلَی الْعَرْشِ ^ج یَعْلَمُ مَا یَلِجُ فِی الْأَرْضِ وَ مَا یَخْرُجُ مِنْهَا وَ مَا یَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَ مَا یَعْرُجُ فِیهَا وَ هُوَ مَعَکُمْ اَیْنَ مَا کُنْتُمْ ^ز وَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ ﴿4﴾ لَهُ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ ^ز وَ اِلَی اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ ﴿5﴾ یُولِجُ اللَّیْلَ فِی النَّهَارِ وَ یُولِجُ النَّهَارَ فِی اللَّیْلِ ^ج وَ هُوَ عَلِیمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ﴿6﴾ آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَکُمْ مُسْتَخْلَفِینَ فِیهِ ^ز فَالَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ أَنْفَقُوا لَهُمْ اَجْرٌ کَبِیرٌ ﴿7﴾ وَ مَا لَکُمْ لَا تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ و الرَّسُولُ یَدْعُوکُمْ لِتُؤْمِنُوا بِرَبِّکُمْ وَ قَدْ اَخَذَ مِیثَاقَکُمْ اِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ ﴿8﴾

فایل صوتی تلاوت آموزشی آیات 1 تا 8 سوره‌ی حدید

خواندن قرآن: صفحه‌ی 539 قرآن کامل (سوره‌ی حَدید)

یَوْمَ تَرَی الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ یَسْعَی نُورُهُمْ بَیْنَ اَیْدِیهِمْ وَ بِاَیْمٰنِهِمْ ^ز بُشْرَاکُمُ الْیَوْمَ جَنَّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا‌ الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا ^ج ذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ‌ الْعَظِیمُ ﴿12﴾ یَوْمَ یَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَ الْمُنَافِقَاتُ لِلَّذِینَ آمَنُوا اُنْظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِکُمْ قِیلَ ارْجِعُوا وَرَاءَکُمْ فَالْتَمِسُوا نُورًا ^ز  فَضُرِبَ بَیْنَهُمْ بِسُورٍ لَه‌_و بَابٌ بَاطِنُه‌_و فِیهِ الرَّحْمَةُ وَ ظَاهِرُه‌_و مِنْ قِبَلِهِ الْعَذَابُ ﴿13﴾ یُنَادُونَهُمْ اَلَمْ نَکُنْ مَعَکُمْ ^ز قَالُوا بَلیٰ وَ لٰکِنَّکُمْ فَتَنْتُمْ اَنْفُسَکُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْکُمُ الْاَمَانِیُّ حَتَّی جَاءَ اَمْرُ اللَّهِ وَغَرَّکُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ ﴿14﴾ فَالْیَوْمَ لَا یُؤْخَذُ مِنْکُمْ فِدْیَةٌ وَلا مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا ^ز مَأْوَاکُمُ النَّارُ هِیَ مَوْلَاکُمْ ^ز وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ ﴿15﴾ اَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِاللَّهِ وَ مَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ ^ص وَلا یَکُونُوا کَالَّذِینَ اُوتُوا‌ الْکِتَابَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَیْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ ^ز وَ کَثِیرٌ مِنْهُمْ فٰسِقُونَ ﴿16﴾ اِعْلَمُوا اَنَّ اللَّهَ یُحْیِی الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ^ج قَدْ بَیَّنَّا لَکُمُ الْآیَاتِ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ ﴿17﴾

فایل صوتی تلاوت آموزشی آیات 12 تا 17 سوره‌ی حدید

پیام قرآنی

وَ هُوَ مَعَکُمْ اَیْنَ ما کُنْتُمْ
و خدا با شماست هر جا که باشید.

سوره‌ی حدید، آیه‌ی 4

یک نکته از هزاران: تولدی دیگر

سوسوی چراغی از داخل یکی از اتاق‌ها توجّهش را جلب کرد. صاحب‌خانه هنوز بیدار بود و در دل شب قرآن می‌خواند. فُضَیل برای گذراندن وقت به گوشه‌ای خزید و پنهان شد تا کسی که قرآن می‌خواند، بخوابد تا او بتواند قصد خود را عملی کند.

در آن سکوت شب، فقط صوت زیبای قرآن شنیده می‌شد و بر قلب او نفوذ می‌کرد. گرچه کارهای زشتش، او را به‌تدریج با اسلام بیگانه کرده بود، ولی در دلش به خدا و اسلام ایمان داشت. او با شنیدن آیات قرآن، به فکر عمیقی فرو رفت، گویا روزنه‌ای به‌سوی حقیقت برای او باز شده بود، بغض او ترکید و در تنهایی به حال خود گریست، اشک چون باران در گونه‌های او جاری شد. جذّابیت و معنویت قرآن هر لحظه او را بیشتر تحت تأثیر قرار می‌داد، در این میان، آیه‌ی 16 سوره‌ی حدید را شنید:

اَ لَمْ یَأْنِ لِلَّذینَ آمَنوا اَنْ تَخْشَعَ قُلوبُهُمْ لِذِکْرِاللهِ _{[سوره‌ی حدید، آیه‌ی 16]}
آیا زمان آن نرسیده است که دل‌های مؤمنان به یاد خدا، خاشع گردد؟

آری پروردگارا، اکنون زمان آن فرا رسیده، و هنگام خشوع دل من همین الان است. این آیه آن چنان در قلب او اثر گذاشت که تمام زندگی‌اش را دگرگون ساخت.

آن شب را به کاروان‌سرایی رفت تا استراحت کند. کاروانیان عازم سفر حج بودند، آنها درباره‌ی ادامه‌ی سفر گفت‌وگو می‌کردند. شخصی گفت: نباید در شب حرکت کنیم، چون راه ناامن است، در این منطقه راهزنی بی‌رحم و سنگدل وجود دارد که با کمک همدستان خود راه را بر کاروانیان می‌بندد و دست به دزدی می‌زند. دوستان آن شخص حرف او را پذیرفتند و هر یک داستانی از راهزنی‌های آن مرد بی‌رحم تعریف کردند.

فُضَیل همه این حرف‌ها را شنید و با خود گفت: خدایا، من چقدر بدبخت و بیچاره هستم که پیوسته خاطر آسوده‌ی مردم را به ترس می‌اندازم و آنها را نگران می‌کنم. او با شجاعت از جا برخاست و خود را به کاروانیان معرّفی کرد و گفت: ای مردم، آسوده باشید که دیگر کاروانی از دست فضیل ناراحت نخواهد شد. آن فضیل مرده است و فضیل دیگری متولّد شده است.

بعدها کاروانیان فضیل‌بن عیاض را دیدند که با حالی دگرگون، برگرد خانه‌ی خدا به طواف مشغول است. از آن به بعد دیگر مردم او را به‌جای فضیل سارق، فضیل عارف می‌شناختند.