درسنامه آموزشی پیام‌های آسمان کلاس هشتم

کسی را سراغ داری که هر چه به او بسپاری، ده برابرش را به تو برگرداند؟
هفتاد برابر؟
هفتصد برابر؟
بی‌اندازه و بی‌پایان چطور؟
اگر کمی دقت کنی، حتماً او را می‌شناسی.

غیرقابل تصور

سرزمینی به وسعت تمام آسمان‌ها و زمین، پوشیده از باغ‌های بزرگ و قصرهای باشکوه و زیبا.
رودهایی از شیر و عسل و آب زلال که به جای سنگریزه و خاک در آنها دانه‌های مروارید غلتان است. اینجا بهشت است، پاداش خداوند به نیکوکاران!
درهای بهشت گشوده می‌شود و فرشتگان خوش آمدگویان به استقبال مؤمنان می‌آیند.
اینجا از بیماری، ترس، اندوه و خستگی خبری نیست.

خدمتکاران مؤدب و زیبا در کمال احترام از شما با غذاهای لذیذ و نوشیدنی‌های بهشتی پذیرایی می‌کنند. اینجا هر میوه‌ای که شما بخواهید وجود دارد. همین که در دلتان قصد می‌کنید میوه‌ای را بخورید، آن درخت شاخه‌هایش را پایین می‌آورد و میوه هایش را دسترس شما قرار می‌دهد.

نیکوکاران در بهشت به دیدار یکدیگر رفته و با پیامبران، امامان و نیکوکاران همنشین‌اند. آنها با لباس‌های حریر بر روی تخت‌های زیبایی در کنار هم نشسته و با مهربانی با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند.

اینها فقط گوشه‌ای از نعمت‌های بی‌شمار خداوند به نیکوکاران است. آنچه شیرینی این نعمت‌ها را برایشان بیشتر می‌کند این است که هیچ گاه نعمت‌های بی پایان خداوند از آنها گرفته نخواهد شد و آنان همان گونه که خودشان آرزو دارند، تا ابد در بهشت خواهند ماند.

خداوند مهربان دربارهٔ وسعت نعمت های بهشت می فرماید:

بهشت آفرینان

اما این همه پاداش در برابر چیست؟
پیامبر اکرم (ص) می‌فرماید:

در بهشت فرشتگانی را دیدم که با خشت‌هایی از طلا و نقره قصری می‌ساختند. آنها گاهی دست از کار می‌کشیدند و بعد از مدتی دوباره شروع به ساختن می‌کردند.
از آنان پرسیدم: چرا ناگهان دست از کار می‌کشید؟
گفتند: وقتی مصالح ساختمانی ما تمام می‌شود، دیگر نمی‌توانیم کار کنیم. پس منتظر می‌شویم تا دوباره برای ما مصالحی بفرستند.
پرسیدم: مصالح کار شما چیست؟
گفتند: هنگامی که مؤمنی در دنیا می‌گوید: «سُبحانَ اللهِ َو الحَمدُ لِلهِ وَ لا اِلهَ اِلا اللهُ وَ اللهُ اَکبَرُ» این کلمات او در این جهان تبدیل به خشت‌های طلا و نقره می‌شود و ما برای او با این خشت‌ها قصر می‌سازیم و هرگاه گفتن این کلمات را قطع کند، مصالح ما نیز تمام می‌شود.

بنابراین نعمت‌های بهشت به دست خود انسان‌ها به بهشت فرستاده می‌شود. آنها با اعمال صالحی که در دنیا انجام می‌دهند، این نعمت‌ها را برای زندگی خود در بهشت ذخیره می‌کنند. خداوند مهربان هم تلاش آنها را می‌بیند، برای قدردانی از آنها پاداششان را ده‌ها و گاهی صدها برابر می‌کند و چنین هدایای ارزشمندی را در بهشت به آنان می‌بخشد. در حقیقت نعمت‌های بهشت، نتیجهٔ اعمال نیک انسان‌ها در دنیا و لطف و بخشش فراوان خداوند به آنها در آخرت است.

اما بیرون از بهشت، در قعر درّه‌ای بسیار عمیق:
آتش از هر سو زبانه می‌کشد. ستمکاران مغرور مانند هیزم، آتش می‌گیرند و می‌سوزند. اینجا زندان آنهاست، جهنم.

فریادهای گوش خراش جهنمیان و صدای مهیب آتش، از فاصله‌های دور، هر دلی را از ترس می‌لرزاند. ستمگرانی که در دنیا مؤمنان را آزار می‌دادند، اینجا با صورت‌های سیاه و زشت در میان آتش به دنبال آب و غذا می‌گردند؛ اما نه آبی هست و نه غذایی.

این سرانجام کسانی است که به خدا و فرستادگانش ایمان نداشتند و روز قیامت را انکار می‌کردند. ستمکارانی که مردم را اذیت می‌کردند و از هیچ گناهی روی نمی‌گرداندند.

دوزخ آفرینان

این عذاب‌ها همان کارهای زشتی است که دوزخیان از دنیا برای خودشان پیش فرستادند. هر یک از این زشتی‌ها به صورت عذابی دردناک درمی‌آید و به نزد صاحبش بازمی‌گردد؛ مثلاً کسی که در دنیا همیشه با زبانش دیگران را آزار می‌دهد، در جهنم همواره در محاصرهٔ مارها و عقرب های گزنده‌ای قرار دارد که خودش آنها را به وجود آورده است.

پس باید گفت: جهنّم را نیز خود جهنّمیان با اعمال خود به وجود آورده‌اند.

به محض ورود کسی به جهنّم، جهنّمیان با ناسزا و نفرین به استقبال او می‌روند. گروهی از آنها به گروهی دیگر که در دنیا با یکدیگر دوست بودند می‌گویند: شما در دنیا ما را گمراه کردید، پس باید عذاب ما را هم به دوش بکشید. آنها می‌گویند: ما که شما را مجبور نکرده بودیم. شما خودتان به دنبال ما می‌آمدید. ما عذاب خودمان را هم نمی‌توانیم تحمل کنیم.

سپس همگی به سراغ شیطان رفته و می‌گویند: تو بودی که همهٔ ما را گمراه کردی و به جهنم کشاندی. شیطان می‌گوید: «خداوند به شما وعده‌های راست داد و من وعده‌های دروغ. شما خودتان وعده‌های راست خداوند را کنار گذاشتید و وسوسه‌های دروغ مرا باور کردید. پس به جای سرزنش من، خودتان را سرزنش کنید...»

اینجاست که جهنّمیان به فرصت‌های از دست رفته فکر می‌کنند و با حسرت و پشیمانی می‌گویند: «ای کاش، در دنیا با فلان شخص دوست نمی‌شدیم. ای کاش، اصلاً مشتی خاک بودیم و امروز چنین حالی نداشتیم. ای کاش، ایمان داشتیم و عمل صالحی انجام می‌دادیم...»

به راستی در این میان مقصر کیست؟