درسنامه آموزشی فارسی کلاس دوم

بخوان و بیندیش

چغندر پُر برکت

یکی بود، یکی نبود. غیر از خدا هیچ‌کس نبود. پیرمرد و پیرزنی با دو نوه‌ی کوچکشان در مزرعه‌ای زندگی می‌کردند. پیرمرد هر سال در مزرعه‌اش چیزی می‌کاشت. آن سال هم تصمیم گرفت چغندر بکارد.

پیرمرد و پیرزن و نوه‌هایشان مثل هر سال، زمین را آماده کردند و تُخمِ چغندر را پاشیدند. چیزی نگذشت که مزرعه، سرسبز شد و برگِ چغندرها بزرگ و بزرگتر شدند.

یک روز پیرزن خواست آش‌چغندر بپزد. پیرمرد گفت:«همین حالا می‌روم و برایت یک چغندرِ رسیده می‌آورم.»

پیرمرد به مزرعه رفت و چغندری را انتخاب کرد. بعد هم برگ‌های آن را گرفت و کشید امّا چغندر بیرون نیامد. پیرمرد که خسته شده بود، پیرزن را صدا کرد. پیرزن آمد. پیرمرد برگ‌های چغندر را گرفت.

پیرزن شالِ‌کمر پیرمرد را گرفت. با هم کشیدند و یک صدا خواندند:«چغندرک، چغندرک، آی‌شیرینک، بیا، بیا. بیرون‌بیا. از دل خاک بیرون‌بیا. با یک‌تکان، با دوتکان، با سه‌تکان، ...» اما فایده‌ای نداشت. چغندر از خاک درنیامد که نیامد. پیرزن نوه‌هایش را صدا کرد. نوه‌های پیرمرد و پیرزن به کمک آن‌ها آمدند. پیرمرد برگ‌های چغندر را گرفت. پیرزن‌شال کمر پیرمرد را گرفت. پسرک دامن مادربزرگش را گرفت و دخترک گوشه‌ی کُت برادرش را. کشیدند و کشیدند و یک‌صدا خواندند:«چغندرک، چغندرک، آی‌شیرینک، بیا، بیا. بیرون بیا. از دل‌خاک بیرون بیا. با یک تکان، با دو تکان، با سه تکان، با چهار تکان، ...»

چغندر بالاخره از خاک درآمد. از آن طرف پیرمرد و پیرزن، پسرک و دخترک به زمین افتادند امّا وقتی چشمشان به چغندر افتاد، از خوش‌حالی فریاد کشیدند:«وای، چه چغندری، شیرینکی، چقدر بزرگ، چقدر بزرگ، ... چقدر ... بزرگ ...!»

زودتر از آنکه فکرش را بکنید، سر و کلّه‌ی همسایه‌های پیرمرد و پیرزن پیدا شد. همه از دیدن چغندری به آن بزرگی تعجّب کرده بودند.

آن روز پیرزن یک دیگِ بزرگ آشِ‌چغندر پخت و آن را میان همسایه‌ها تقسیم کرد؛ چه آش خوش‌مزه‌ای! چه چغندر پربرکتی!