درسنامه آموزشی مطالعات اجتماعی کلاس سوم

من امروز به دنیا پا گذاشتم، در حالی‌که گریه می‌کردم. خانم پرستار پایم را گرفت، جوهری کرد و روی یک کاغذ فشار داد تا با نوزاد دیگری عوض نشوم. پرستار هم دور دستم یک نوار بست که روی آن نوشته بود:

نام خانوادگی: کاظمی             نام مادر: فاطمه             قد: ٥١ سانتی متر           جنسیت: پسر            وزن: ٣ کیلوگرم

فکر می‌کنم، حتماً پدر و مادرم از دیدن کف پایم خیلی خوشحال شدند. چون همان کف پا نشان می‌داد که من بچّه‌ی آن‌ها هستم. اوّلین بار که مرا توی بغل مادرم گذاشتند، چشم‌هایم بسته و دهانم باز بود. دائم سرم را به این طرف و آن طرف می‌چرخاندم. مامان مرا به سینه اش فشار داد و گفت: کوچولوی من، خدا را شکر می‌کنم که تو را به ما داد. به خانواده‌ی ما خوش آمدی! بعد ادامه داد: چشم‌هایت را بازکن! نمی‌خواهی مادر را ببینی؟

پرستاری که مرا آورده بود گفت: نوزادها تا دوماهگی درست نمی‌بینند ولی صداها را خوب می‌شنوند.

مرا از بیمارستان به جایی بردند که اسمش خانه بود. در خانه، یک نفر با دیدن من جیغ کشید و بالا و پایین پرید که فکر کنم اسمش «خواهرجان» بود. او لب‌هایش را روی صورتم چسباند و آن قدر  فشار داد که این بار من جیغ کشیدم. می‌خواست مرا بغل کند که بابا به او گفت: مواظب سرش باش! نمی‌تواند سرش را نگه دارد. دستت را بگذار زیر گردن بچّه! آن وقت فهمیدم که اسم من بچّه است!

چند روز بعد …

بابا از راه آمد و با خوشحالی گفت: برای حمید شناسنامه گرفتم. برادرجان گفت: بابا چرا برای من نگرفتی؟ بعد پرید و آن را از دست پدر گرفت و گفت: ببینم، شناسنامه چه شکلی است؟

مادرجان گفت: بیا ببین، تو خودت هم شناسنامه داری. مواظب باش کثیفش نکنی. خواهرجان پرسید: شناسنامه به چه دردی می‌خورد؟

بابا جواب داد: شناسنامه‌ی هرکس نشان می‌دهد که او کیست و از کدام خانواده است.

شناسنامه، هم‌چنین نشان می‌دهد که ما ایرانی هستیم. بعدها، برای خیلی کارها مانند ثبت‌نام در مدرسه، گرفتن دفترچه‌ی بهداشتی، ازدواج و کار از شناسنامه استفاده می‌کنیم. برای همین باید در نگهداری آن دقّت کنیم.

مادرجان گفت: یادت باشد برای حمید از تأمین اجتماعی، دفترچه‌ی بیمه هم بگیری. اگر خدای نکرده حمید بیمار بشود، به این دفترچه نیاز داریم.