رسم ساختار لوویس روشی ساده و کاربردی برای نمایش پیوندهای شیمیایی و الکترون‌های ظرفیتی در مولکول‌ها است که توسط گیلبرت لوویس در سال 1916 ابداع شده است. این ساختار به تشخیص آرایش الکترون‌ها، تعیین تعداد الکترون‌های ظرفیت و یافتن اتم مرکزی کمک می‌کند و نقش مهمی در پیش‌بینی شکل هندسی و واکنش‌های شیمیایی دارد. در فرایند رسم، ابتدا الکترون‌های لایه ظرفیت اتم‌ها محاسبه و بر اساس قاعده هشت‌تایی، اتم مرکزی و پیوندهای آن تعیین می‌شود. در این روش، اتم هیدروژن هرگز نمی‌تواند اتم مرکزی باشد و عناصر با کمترین تعداد الکترون در سمت چپ فرمول، به عنوان اتم مرکزی انتخاب می‌شوند. محاسبه مجموع الکترون‌های ظرفیت، چیدمان اتم‌های جانبی، اتصال پیوندهای ساده و انتقال الکترون‌های ناپیوندی برای اکتت کردن اتم‌ها انجام می‌شود. در مولکول‌هایی با الکترون‌های بیش از حد، الکترون‌های اضافی به اتم مرکزی منتقل می‌گردد. این روش همچنین برای تشخیص شماره گروه نافلز، بار یون‌های چند اتمی و ساختار گونه‌های چند اتمی کاربرد دارد. نکات کلیدی شامل تمرین منظم، مرور قواعد و دقت در هر مرحله است که با رعایت آن‌ها، رسم ساختار لوویس به فرآیندی آسان و دقیق تبدیل می‌شود.