گرایش‌های عکاسی شامل عکاسی مستند و صحنه‌سازی‌شده است؛ عکاسی مستند بر ثبت واقعیت‌های طبیعی و بدون دخالت عکاس تأکید دارد، در حالی که عکاسی صحنه‌سازی‌شده توسط عکاس کارگردانی شده و عناصر مانند نور، ترکیب‌بندی و سوژه‌ها را کنترل می‌کند. عکاسی مفهومی، ژانری هدفمند است که انتقال معنا، ایده یا پیام را مدنظر دارد و غالباً در قالب صحنه‌سازی‌شده یا مستند ظاهر می‌شود. از جمله شاخه‌های مهم عکاسی می‌توان به عکاسی طبیعت، پرتره، تبلیغاتی، معماری و مفهومی اشاره کرد. عکاسی اجتماعی و مستند با تمرکز بر نشان دادن واقعیت‌های پنهان و نادیده، نقش مؤثر در آگاهی‌بخشی و شکل‌گیری تغییرات اجتماعی دارند؛ همچون آثار لوئیس دبلیو هاین که زندگی کارگران و کودکان فقیر را روایت می‌کند و تأثیر اجتماعی قابل توجهی در اصلاح قوانین حمایتی داشته است. در ایران، شاخه‌های رایج شامل عکاسی مستند اجتماعی، خبری، پرتره و طبیعت است؛ عکاسان برجسته مانند کاوه گلستان و عباس عطار با سبک‌های واقع‌گرایانه و انسان‌محور، اسناد اجتماعی و فرهنگی مهمی را ثبت کرده‌اند و نقش مؤثری در معرفی مسائل و فرهنگ ایران در سطح جهانی ایفا می‌کنند.