هر چند که همه روش‌های بحث شده در فصلهای قبلی این کتاب رفتار انسانها را می سنجند و از این رو می‌توان آنها را به روش های سنجش رفتاری به شمار آورد اما از آنجا که غالب آنها سنجش رفتاری به قصد شناسایی نوعی توانایی یا ویژگی درونی افراد استفاده می‌کنند به معنی واقعی سنجش رفتاری نیستند. به عنوان مثال درست است که ما به کمک یک پرسشنامه نگرش سنج یا یک آزمون استعداد نمونه هایی از رفتارهای پاسخ دهندگان را سنجش می‌کنیم اما هدف ما از این کار شناسایی آن رفتارها نیست بلکه پی بردن به یک ویژگی درونی افراد یعنی نگرش و استعداد آنهاست از این رو به روش هایی که به این منظور به کار میان روشهای سنجش غیرمستقیم می گویند در مقابل به روش های سنجش رفتاری که موضوع فصل حاضرند روش های سنجش مستقیم می گفته می‌شود زیرا به طور بی واسطه و مستقیم رفتار را سنجش می‌کند و در استفاده از نمایشگر صرفاً می‌خواهد رفتارها یا عملکردهای آشکار افراد را بسنجد و به دنبال هیچ گونه سفت ویژگی یا توانایی مکنین یا پنهان نیست بنابراین می‌توان روش های سنجش رفتاری را به عنوان روش هایی که به طور مستقیم رفتار یا عملکردهای فرد را می‌سنجند و هدف آنها اندازه گیری کمیت یا کیفیت رفتار است نه هیچ‌گونه صفت یا ویژگی درونی تعریف کرد.