خانه
گاما

زاویهٔ دید و انواع راوی: شیوه‌ای که نویسنده برای روایت رویدادها و ارائهٔ اطلاعات داستان انتخاب می‌کند؛ راوی می‌تواند اول‌شخص، سوم‌شخص یا سوم‌شخص دانای کل باشد.

دسته بندی:کپسول آموزشی
بروزرسانی شده در:1405/08/25
تعداد بازدید5
زاویهٔ دید و انواع راوی: شیوه‌ای که نویسنده برای روایت رویدادها و ارائهٔ اطلاعات داستان انتخاب می‌کند؛ راوی می‌تواند اول‌شخص، سوم‌شخص یا سوم‌شخص دانای کل باشد.

زاویهٔ دید و انواع راوی در داستان

آشنایی با راوی اول‌شخص، سوم‌شخص محدود و دانای کل و تأثیر آن‌ها بر روایت داستان
زاویهٔ دید در داستان به شیوه‌ای گفته می‌شود که نویسنده برای روایت رویدادها و انتقال اطلاعات به خواننده انتخاب می‌کند. کسی که داستان را بازگو می‌کند، راوی نام دارد. راوی ممکن است یکی از شخصیت‌های داستان باشد یا از بیرون به ماجرا نگاه کند. سه شیوهٔ رایج روایت عبارت‌اند از اول‌شخص، سوم‌شخص محدود و سوم‌شخص دانای کل. هرکدام از این شیوه‌ها مشخص می‌کنند خواننده چه چیزهایی را بداند، از احساسات چه کسی آگاه شود و رویدادهای داستان را چگونه درک کند. شناخت زاویهٔ دید به دانش‌آموز کمک می‌کند داستان‌ها را دقیق‌تر بخواند و هنگام نوشتن، شیوهٔ مناسبی برای بیان ماجرا انتخاب کند.

انواع زاویهٔ دید در داستان

زاویهٔ دید را می‌توان بر اساس جایگاه راوی و میزان آگاهی او از رویدادها و شخصیت‌ها بررسی کرد. برای تشخیص نوع روایت، باید توجه کنیم چه کسی داستان را تعریف می‌کند و چه اندازه از افکار و احساسات شخصیت‌ها خبر دارد.
راوی اول‌شخص در این شیوه، راوی یکی از شخصیت‌های داستان است و معمولاً با ضمیرهای «من» و «ما» سخن می‌گوید. او آنچه را دیده، شنیده، تجربه کرده یا فهمیده است، بازگو می‌کند. برای مثال: «وقتی وارد کلاس شدم، متوجه شدم همه به تخته نگاه می‌کنند. نمی‌دانستم چه اتفاقی افتاده است.» در این روایت، خواننده همراه با راوی اطلاعات به دست می‌آورد و معمولاً به ذهن دیگر شخصیت‌ها دسترسی مستقیم ندارد.
راوی سوم‌شخص محدود در این شیوه، راوی با ضمیرهایی مانند «او» داستان را بیان می‌کند، اما معمولاً به افکار و احساسات یک شخصیت مشخص نزدیک است. برای مثال: «سارا وارد کلاس شد. از سکوت هم‌کلاسی‌هایش تعجب کرد و با خود فکر کرد شاید امتحان ناگهانی در پیش باشد.» خواننده از نگرانی سارا آگاه است، ولی لزوماً نمی‌داند دیگر دانش‌آموزان چه فکری می‌کنند.
راوی سوم‌شخص دانای کل دانای کل راوی‌ای است که می‌تواند از افکار، احساسات، گذشته و حتی آیندهٔ شخصیت‌های گوناگون آگاه باشد. برای مثال: «سارا تصور می‌کرد امتحانی ناگهانی برگزار می‌شود، اما معلم از صبح تصمیم گرفته بود خبر برگزاری جشن مدرسه را اعلام کند. دوستان سارا نیز از این موضوع خبر داشتند.» در این شیوه، خواننده ممکن است اطلاعاتی داشته باشد که شخصیت اصلی هنوز از آن‌ها بی‌خبر است.
نوع راوی شیوهٔ بیان میزان آگاهی ویژگی برجسته
اول‌شخص من، ما محدود به دانسته‌ها و تجربه‌های راوی نزدیکی خواننده به تجربه‌های شخصی راوی
سوم‌شخص محدود او، نام شخصیت متمرکز بر دیدگاه یک شخصیت شناخت عمیق‌تر یک شخصیت بدون حضور او به‌عنوان راوی
سوم‌شخص دانای کل او، نام شخصیت‌ها آگاهی گسترده از شخصیت‌ها و رویدادها نمایش چند دیدگاه و اطلاعات پنهان از شخصیت‌ها

تأثیر زاویهٔ دید بر داستان

انتخاب زاویهٔ دید فقط به کاربرد ضمیرها مربوط نیست؛ این انتخاب بر احساس خواننده، میزان آگاهی او و حتی برداشتش از شخصیت‌ها اثر می‌گذارد. نویسنده با تعیین راوی تصمیم می‌گیرد کدام اطلاعات زودتر آشکار شوند و کدام موضوعات تا بخش‌های بعدی داستان پنهان بمانند.
برای نمونه، تصور کنید کیف یکی از دانش‌آموزان در مدرسه گم شده است. اگر داستان از زبان صاحب کیف روایت شود، خواننده بیشتر با نگرانی و تردید او همراه می‌شود. اگر راوی سوم‌شخص محدود باشد، می‌تواند فقط افکار همان دانش‌آموز را آشکار کند و همچنان علت ناپدیدشدن کیف را پنهان نگه دارد. اما راوی دانای کل می‌تواند هم‌زمان نشان دهد که یکی از دوستان، کیف را برای جلوگیری از خیس‌شدن به کلاس دیگری برده است. در حالت آخر، خواننده حقیقت را می‌داند، درحالی‌که شخصیت اصلی هنوز نگران است.
زاویهٔ دید همچنین بر اعتماد خواننده به روایت اثر می‌گذارد. راوی اول‌شخص ممکن است رویدادی را اشتباه برداشت کند یا بخشی از حقیقت را نداند. بنابراین، هرچه او می‌گوید لزوماً بیانگر تمام واقعیت داستان نیست. در مقابل، راوی دانای کل امکان ارائهٔ تصویری گسترده‌تر از ماجرا را فراهم می‌کند.
نکتهٔ مهم: برای تشخیص زاویهٔ دید، تنها به ضمیرهای «من» و «او» توجه نکنید. بررسی کنید راوی در داستان حضور دارد یا نه و آیا می‌تواند از افکار و احساسات چند شخصیت آگاه باشد. تفاوت اصلی سوم‌شخص محدود و دانای کل در گسترهٔ آگاهی راوی است.

پرسش‌های چالشی دربارهٔ راوی

آیا هر داستانی که با ضمیر «او» نوشته شود، دانای کل است؟
خیر. ضمیر «او» نشانهٔ روایت سوم‌شخص است، اما دانای کل بودن به میزان آگاهی راوی بستگی دارد. اگر روایت فقط افکار یک شخصیت را نشان دهد، ممکن است سوم‌شخص محدود باشد. اگر راوی به ذهن شخصیت‌های مختلف دسترسی داشته باشد، روایت می‌تواند دانای کل باشد.
آیا راوی اول‌شخص همیشه شخصیت اصلی داستان است؟
خیر. راوی اول‌شخص ممکن است شخصیت اصلی یا یکی از شخصیت‌های فرعی باشد. برای مثال، دانش‌آموزی می‌تواند ماجرای موفقیت دوستش در مسابقهٔ علمی را از زبان خود تعریف کند، بدون آنکه خودش شخصیت اصلی آن ماجرا باشد.
آیا گفته‌های راوی اول‌شخص همیشه درست و کامل هستند؟
خیر. راوی ممکن است اطلاعات کافی نداشته باشد، احساساتش بر قضاوت او اثر بگذارند یا رویدادها را نادرست تفسیر کند. برای نمونه، سکوت دوستش را نشانهٔ ناراحتی بداند، درحالی‌که دوستش فقط خسته باشد. خواننده باید میان برداشت راوی و واقعیت احتمالی تفاوت بگذارد.
اگر راوی از آیندهٔ یک شخصیت خبر بدهد، حتماً دانای کل است؟
نه همیشه. ممکن است راوی اول‌شخص، داستانی را پس از گذشت چند سال تعریف کند و از نتیجهٔ اتفاقات زندگی خودش آگاه باشد. برای تشخیص دانای کل باید مجموعهٔ روایت را بررسی کرد، به‌ویژه اینکه راوی به اطلاعات و افکار شخصیت‌های مختلف دسترسی دارد یا نه.
زاویهٔ دید مشخص می‌کند داستان از نگاه چه کسی روایت شود و خواننده به چه اطلاعاتی دسترسی داشته باشد. اول‌شخص بر تجربه‌ها و دانسته‌های راویِ حاضر در داستان تکیه دارد؛ سوم‌شخص محدود معمولاً بر ذهن و تجربه‌های یک شخصیت متمرکز می‌شود؛ و سوم‌شخص دانای کل می‌تواند اطلاعات گسترده‌ای دربارهٔ شخصیت‌ها و رویدادها ارائه کند. برای پاسخ به پرسش‌های امتحانی، ابتدا جایگاه راوی، سپس ضمیرهای به‌کاررفته و در پایان میزان آگاهی او را بررسی کنید. این روش کمک می‌کند نوع راوی را با دقت بیشتری تشخیص دهید و نقش زاویهٔ دید را در شکل‌گیری داستان بهتر بفهمید.
تئاتر عروسکی: نمایش نمایشی با استفاده از عروسک‌هایی که به جای بازیگران ایفای نقش می‌کنند.
کپسول آموزشی

تئاتر عروسکی: نمایش نمایشی با استفاده از عروسک‌هایی که به جای بازیگران ایفای نقش می‌کنند.

شخصیت اصلی: شخصیت محوری داستان که مهم‌ترین نقش را در شکل‌گیری و پیشبرد رویدادها دارد.
کپسول آموزشی

شخصیت اصلی: شخصیت محوری داستان که مهم‌ترین نقش را در شکل‌گیری و پیشبرد رویدادها دارد.

ترکیب اضافی: ترکیبی از دو یا چند واژه که میان آنها رابطهٔ اضافه برقرار است.
کپسول آموزشی

ترکیب اضافی: ترکیبی از دو یا چند واژه که میان آنها رابطهٔ اضافه برقرار است.

مضاف‌الیه: اسمی که پس از مضاف می‌آید و با کسرهٔ اضافه به آن وابسته می‌شود.
کپسول آموزشی

مضاف‌الیه: اسمی که پس از مضاف می‌آید و با کسرهٔ اضافه به آن وابسته می‌شود.

نقش‌نمای اضافه: نشانهٔ «ـِ» که رابطهٔ اضافه میان واژه‌ها را نشان می‌دهد.
کپسول آموزشی

نقش‌نمای اضافه: نشانهٔ «ـِ» که رابطهٔ اضافه میان واژه‌ها را نشان می‌دهد.

شاخص: عنوان یا لقبی که بدون نقش‌نما در کنار اسم می‌آید و نزدیک‌ترین وابسته به هسته است.
کپسول آموزشی

شاخص: عنوان یا لقبی که بدون نقش‌نما در کنار اسم می‌آید و نزدیک‌ترین وابسته به هسته است.

صفت عالی: صفتی که بالاترین درجهٔ یک ویژگی را نشان می‌دهد؛ مانند «بهترین» و «سخت‌ترین»
کپسول آموزشی

صفت عالی: صفتی که بالاترین درجهٔ یک ویژگی را نشان می‌دهد؛ مانند «بهترین» و «سخت‌ترین»

صفت مبهم: صفتی که مقدار یا تعداد اسم را به‌صورت نامشخص بیان می‌کند؛ مانند «هر» و «هیچ»
کپسول آموزشی

صفت مبهم: صفتی که مقدار یا تعداد اسم را به‌صورت نامشخص بیان می‌کند؛ مانند «هر» و «هیچ»

صفت شمارشی و انواع آن: صفتی که تعداد یا ترتیب اسم را مشخص می‌کند و می‌تواند اصلی یا ترتیبی باشد.
کپسول آموزشی

صفت شمارشی و انواع آن: صفتی که تعداد یا ترتیب اسم را مشخص می‌کند و می‌تواند اصلی یا ترتیبی باشد.

صفت تعجّبی: صفتی که همراه اسم می‌آید و شگفتی یا تعجب را نشان می‌دهد؛ مانند «عجب» و «چه»
کپسول آموزشی

صفت تعجّبی: صفتی که همراه اسم می‌آید و شگفتی یا تعجب را نشان می‌دهد؛ مانند «عجب» و «چه»

صفت پرسشی: صفتی که همراه اسم می‌آید و دربارهٔ آن پرسش ایجاد می‌کند؛ مانند «کدام» و «چه»
کپسول آموزشی

صفت پرسشی: صفتی که همراه اسم می‌آید و دربارهٔ آن پرسش ایجاد می‌کند؛ مانند «کدام» و «چه»

صفت اشاره: صفتی که اسم را با اشاره به دوری یا نزدیکی مشخص می‌کند؛ مانند «این» و «آن»
کپسول آموزشی

صفت اشاره: صفتی که اسم را با اشاره به دوری یا نزدیکی مشخص می‌کند؛ مانند «این» و «آن»