دو سرعت: دویدن مسافت کوتاه با بیشترین سرعت ممکن
دویدنِ کوتاه با دویدنِ بلند چه فرقی دارد؟
وقتی در زنگ ورزش، مسابقهی ۶۰ متری برگزار میشود، تو فقط چند ثانیه فرصت داری تا تمام توانت را یکجا خرج کنی. این نوع دویدن را «سرعت» مینامند. در مقابل، وقتی در اطراف حیاط مدرسه میدوی یا دوچرخهسواری میکنی، بدنت انرژی را بهتدریج مصرف میکند. در دویدنِ سرعتی، همهی عضلات باید هماهنگ و با بیشترین قدرت کار کنند. مهمترین تفاوت این دو نوع دویدن، در نحوهی شروع، گامبرداری و تنفس است. اگر بتوانی این سه بخش را خوب یاد بگیری، در هر مسابقهی حیاطی، جلوتر از همه از خط پایان عبور خواهی کرد.
| ویژگی | دویدن سرعتی (مسافت کوتاه) | دویدن استقامتی (مسافت بلند) |
|---|---|---|
| مدت زمان | کمتر از ۱۰ ثانیه | چند دقیقه تا چند ساعت |
| مصرف انرژی | یکباره و سریع | بهتدریج و یکنواخت |
| نفسگیری | کوتاه و پشتسرهم | عمیق و منظم |
| وضعیت بدن | خمیده به جلو، بازوهای تند | نسبتاً راست، بازوهای آرام |
یک مثال عینی از زندگی روزمرهی دانشآموز
فرض کن زنگ تفریح تمام شده و معلم ورزش اعلام کرده: «مسابقهی دو ۵۰ متری، آماده، بروید!». تو در کنار دوستانت ایستادهای. قلبت میتپد و پاهایت مثل فنر آمادهی پریدن است. با شنیدن صدای سوت، ناگهان با تمام قدرت از جای خود میجَنی. در ثانیههای اول، بالاتنهات را کمی جلو میخواهی و با بازوهایت سریع جلو و عقب میروی. گامهایت کوتاه ولی پُرشمار هستند. بعد از چند گام، کمکم قد خود را راست میکنی و گامها را بلندتر برمیداری. نفست را حبس نمیکنی؛ بلکه با هر گام، یک نفس کوتاه میکشی و با گام بعدی، هوا را بیرون میدهی. وقتی به خط پایان نزدیک میشوی، دیگر صدای همکلاسیهایت را نمیشنوی؛ فقط روی خط پایان تمرکز داری. همین تمرکز و رعایت نکات کوچک است که باعث میشود تو چند صدم ثانیه زودتر از دیگران به خط پایان برسی. این دقیقاً همان چیزی است که در دویدنِ سرعتی به آن «بیشترین سرعت ممکن» میگویند.
سه پرسش و پاسخ چالشی
پاسخ: وقتی از جای ثابت میپری، اگر گامهایت را خیلی بلند برداری، سرعت اولیهات کم میشود. در ثانیههای اول، بهتر است گامها کوتاه ولی با تعداد بیشتر باشند تا بدنت بهسرعت به جلو پرتاب شود. بعد از چند گام که سرعت گرفتی، میتوانی گامها را بلندتر کنی.
پاسخ: بله، کاملاً. وقتی سرت را به اطراف میچرخانی، مسیرِ بدنات کج میشود و تعادلت به هم میخورد. بهترین کار این است که چشمهایت را روی نقطهای در انتهای مسیر بدوزی و فقط به جلو نگاه کنی. این کار به تو کمک میکند تا مستقیمتر و سریعتر بدوی.
پاسخ: در دویدن سرعتی، بدنات ناگهان به اکسیژن زیادی نیاز پیدا میکند. برای همین بعد از تمام شدن مسابقه، باید نفسهای عمیق بکشی تا اکسیژن به عضلات برسد. اما بهتر است بهجای خم شدن، دستهایت را بالای سر ببری و آرام راه بروی تا نفسگیریات منظم شود و سرگیجه نگیری.
