محیط ورزشی ایمن: فضای پاک، هموار، علامت‌گذاری‌شده و دور از مانع، شیشه و مسیر وسایل نقلیه.

محیط ورزشی ایمن: فضای پاک، هموار، علامت‌گذاری‌شده و دور از مانع، شیشه و مسیر وسایل نقلیه

چهار رکن اصلی یک زمین ورزشی بی‌خطر

برای اینکه بتوانیم با خیال راحت به ورزش بپردازیم، باید چهار نکتهٔ مهم را در محیط ورزشی خود رعایت کنیم. این چهار نکته مانند چهار پایهٔ یک میز هستند که اگر یکی از آنها ناقص باشد، ممکن است تعادل ما به هم بخورد و دچار آسیب شویم.

۱. فضای پاک یعنی زمینی که آشغال، سنگ‌ریزه، برگ‌های خشک و خرده‌شیشه روی آن ریخته نشده باشد. اگر روی یک تکه سنگ کوچک بدوید، ممکن است قوزک پای شما بپیچد. همچنین اگر خرده‌شیشه در زمین باشد، ممکن است هنگام افتادن، دست یا پای شما را ببرد.

۲. فضای هموار یعنی سطح زمین صاف و یکنواخت باشد، نه گود و برجسته. زمینی که چاله یا دست انداز داشته باشد، دویدن و پریدن را سخت می‌کند و احتمال زمین‌خوردن را افزایش می‌دهد. برای نمونه، اگر در حیاط مدرسه چاله‌ای وجود داشته باشد و توپ به آن سمت برود، ممکن است در حین دویدن به ناگاه تعادل خود را از دست بدهید.

۳. علامت‌گذاری‌شده یعنی خط‌کشی‌ها و نشانه‌های زمین ورزشی، مشخص و خوانا باشند. این علامت‌ها به ما می‌گویند که محدودهٔ هر بازی کجاست و نباید از آن خارج شویم. برای مثال، خط‌های زمین فوتبال یا والیبال، جای ایستادن و حرکت کردن را به ما نشان می‌دهند و از برخورد بازیکنان با یکدیگر جلوگیری می‌کنند.

۴. دور از مانع، شیشه و مسیر وسایل نقلیه یعنی جایی که ورزش می‌کنیم، نباید درختان تنومند، دیوارهای کوتاه، نیمکت‌های آهنی یا ماشین‌های پارک‌شده در آن باشند. همچنین نباید نزدیک جاده یا خیابان باشد که خودروها از آن عبور کنند. چه بسا توپی که به جاده می‌رود، بازیکن را به دنبال خود بکشاند و خطر تصادف پیش آید.

چگونه در زندگی روزمره از این ویژگی‌ها مراقبت کنیم؟

فرض کنید در زنگ ورزش مدرسه، می‌خواهید طناب‌بازی کنید. اگر زمین حیاط، پر از سنگریزه باشد، طناب به سنگریزه‌ها گیر می‌کند و حرکت شما را کند می‌کند. همچنین اگر زمین شیب داشته باشد، تعادل خود را از دست می‌دهید. پس بهتر است پیش از شروع، یک نگاه به زمین بیندازید و اگر چیزی روی آن بود، آن را جمع کنید.

یک نمونهٔ دیگر، بازی فوتبال در کوچه است. کوچه جای مناسبی برای فوتبال نیست؛ چون ممکن است ناگهان یک ماشین از راه برسد و شما نتوانید به موقع کنار بروید. همچنین پنجرهٔ خانه‌ها ممکن است با توپ شما بشکند و خطر بریدگی با شیشه ایجاد شود. پس بهترین کار این است که در زمین‌های ورزشی ویژه یا حیاط بزرگ و دور از جاده، فوتبال بازی کنید.

همچنین در پارک‌ها، گاهی کودکانی که دوچرخه سواری می‌کنند، از میان افرادی که والیبال بازی می‌کنند عبور می‌کنند. این کار بسیار خطرناک است، چون ممکن است دوچرخه با بازیکن برخورد کند. بنابراین بهتر است محل دوچرخه‌سواری از محل بازی والیبال جدا باشد و هر کس در جای خود ورزش کند.

پرسش‌های چالشی دربارهٔ محیط ورزشی ایمن