دستور ورودی؛ پنجرهای به دنیای دادهها
ورودی گرفتن یعنی چه؟
در برنامهنویسی، وقتی میخواهیم برنامه با کاربرِ خود گفتوگو کند، به دستوری نیاز داریم که بتواند حرفها، عددها یا هر اطلاعات دیگری را از او بگیرد. این کار با دستور input انجام میشود. به زبان ساده، این دستور مانند یک صندوق پستی است که کاربر پیام خود را در آن میگذارد و برنامه آن را میخواند.
وقتی برنامه به این دستور میرسد، مکث میکند و منتظر میماند تا کاربر چیزی تایپ کند و کلید اینتر را بزند. هر چه کاربر تایپ کرده باشد، به عنوان یک رشتهٔ متنی (یعنی دنبالهای از حروف و اعداد) در حافظهٔ برنامه ذخیره میشود. سپس برنامه میتواند از آن داده برای انجام محاسبه، تصمیمگیری یا نمایش پیام استفاده کند.
کاربرد دستور ورودی در زندگی روزمره
شاید باور نکنید، اما هر روز با نمونههایی از دستور ورودی سروکار دارید. وقتی در پیامرسان، نام خود را برای پروفایل وارد میکنید، در بازیهای رایانهای نام شخصیت خود را مینویسید، یا در یک سایت مسابقه، پاسخ یک سوال را تایپ میکنید، در واقع از یک دستور ورودی استفاده کردهاید.
برای نمونه، برنامهای را تصور کنید که از کاربر میپرسد: «نام فیلم محبوبت چیست؟» سپس با دستور ورودی، نام فیلم را دریافت کرده و در پاسخ میگوید: «فیلم [نام فیلم] انتخاب جالبی است!» یا در یک برنامهٔ محاسبهگر، از کاربر میخواهد دو عدد را وارد کند و سپس حاصل جمع آنها را نمایش میدهد.
| زبان برنامهنویسی | نمونهٔ دستور ورودی | توضیح |
|---|---|---|
| زبان الف | نام = ورودی(«نام خود را وارد کن») | پیام را نشان میدهد و منتظر تایپ کاربر میماند |
| زبان ب | عدد = دریافتعدد() | فقط عدد دریافت میکند و اگر حرف تایپ شود، خطا میدهد |
سه پرسش چالشی دربارهٔ دستور ورودی
پرسش ۱: اگر کاربر به جای عدد، یک عبارت بنویسد، برنامه چه میکند؟
پاسخ: دستور ورودی همه چیز را به عنوان متن میگیرد. اگر برنامه انتظار عدد داشته باشد، باید خودِ برنامهنویس آن متن را به عدد تبدیل کند. در غیر این صورت، ممکن است برنامه با خطا مواجه شود.
پرسش ۲: آیا میتوان چند ورودی را پشت سر هم گرفت؟
پاسخ: بله، به تعداد دلخواه. برنامه میتواند بارها و بارها از کاربر سوال بپرسد و هر بار با یک دستور ورودی، پاسخ جدیدی دریافت کند.
پرسش ۳: اگر کاربر هیچ چیزی تایپ نکند و فقط اینتر بزند، چه میشود؟
پاسخ: در این حالت، دستور ورودی یک رشتهٔ خالی (یعنی متنی با طول صفر) دریافت میکند. برنامه باید برای چنین وضعیتی آماده باشد و یا از کاربر بخواهد دوباره وارد کند.
به خاطر داشته باشید: دستور ورودی، پلی است بین کاربر و برنامه. با کمک آن، برنامهها از حالتِ یکنواخت خارج میشوند و میتوانند با هر کاربری، رفتار متفاوتی داشته باشند. یادگیری این دستور، اولین گام برای نوشتن برنامههای تعاملی و جذاب است. پس وقتی برنامهای از شما سوالی میپرسد، بدانید که پشت صحنه، یک دستور ورودی مشغول کار است.
