جامعه باایمان؛ جایی که هیچکس تنها نیست
جامعهٔ باایمان چه ویژگیهایی دارد؟
جامعهٔ باایمان مثل یک خانوادهٔ بزرگ است که همهٔ افراد آن به فکر یکدیگر هستند. در چنین جامعهای، وقتی کسی بیمار میشود، دیگران به عیادت او میروند. وقتی کسی ناراحت است، گوش میدهند تا حرفهایش را بشنوند. حتی اگر کسی در درس یا ورزش موفق شود، همه خوشحال میشوند و به او تبریک میگویند. این رفتارها نشان میدهد که مردم نسبت به رنج، نیاز و وضعیت یکدیگر بیتفاوت نیستند.
در یک جامعهٔ باایمان، افراد به حقوق یکدیگر احترام میگذارند و سعی میکنند به کسانی که نیاز دارند، کمک کنند. این کمکها میتواند کوچک باشد، مثل قرض دادن یک خودکار به همکلاسی، یا بزرگ باشد، مثل شرکت در برنامهٔ کمک به خانوادههای کمدرآمد. مهم این است که هر کسی به اندازهٔ توان خودش قدمی بردارد.
چگونه در زندگی روزمره، جامعهٔ باایمان بسازیم؟
همهٔ ما میتوانیم در مدرسه، خانه و محله، نقش خود را در ساختن یک جامعهٔ باایمان ایفا کنیم. بهترین راه این است که کارهای کوچک را جدی بگیریم. مثلاً:
- اگر دیدی همکلاسی ات غذای خود را جا گذاشته، میتوانی مقداری از غذایت را با او تقسیم کنی.
- اگر کسی در حیاط مدرسه زمین خورد، به او کمک کنی بلند شود و گرد و غبار لباسش را تکاندی.
- اگر همسایهای سالمند دارد، در خرید یا حمل وسایل به او کمک کنی.
- اگر کسی ناراحت به نظر میرسد، از او بپرسی: «حالت خوب است؟ میتوانم کاری برایت انجام دهم؟»
این کارهای ساده، مانند حلقههای یک زنجیر، جامعه را محکمتر و مهربانتر میکنند. وقتی ما به دیگران کمک میکنیم، در واقع به خودمان هم کمک کردهایم، زیرا روزی ممکن است خودمان نیازمند کمک دیگران باشیم.
| موقعیت روزمره | واکنش در جامعهٔ باایمان | واکنش در جامعهٔ بیتفاوت |
|---|---|---|
| همکلاسی کتاب ریاضی خود را گم کرده است | کتاب خود را به او قرض میدهی یا با هم مطالعه میکنید | میگویی «تقصیر خودت است» و به کار خود ادامه میدهی |
| یکی از بچههای محله وسایل بازی اش را جا گذاشته | وسایل را برمیداری و به او برمیگردانی | آنها را برمیداری و برای خودت برمیداری یا نادیده میگیری |
| مادربزرگ همسایه برای آوردن نان به کوچه آمده است | به او کمک میکنی نان را به خانه برساند | از کنارش رد میشوی و هیچ توجهی نمیکنی |
پرسشهای چالشی دربارهٔ جامعهٔ باایمان
پرسش اول: اگر کسی از ما کمک بخواهد، اما ما خودمان کار مهمی داشته باشیم، چه باید بکنیم؟
پاسخ: اگر کاری که داری واقعاً فوری و ضروری است، میتوانی با مهربانی به او بگویی که الان فرصت نداری، اما بعد از تمام شدن کارت حتماً به او کمک میکنی. مهم این است که قولت را فراموش نکنی و به موقع به کمکش بروی. گاهی فقط یک گوش دادن ساده هم میتواند کمک بزرگی باشد.
پرسش دوم: اگر به کسی کمک کنم و او تشکر نکند، آیا باز هم باید کمک کنم؟
پاسخ: کمک کردن نباید برای تشکر و جایزه باشد. ما به خاطر وظیفهٔ انسانی و ایمانی خود کمک میکنیم. ممکن است آن شخص خجالتکش باشد یا زبانش بند آمده باشد. مهم این است که تو کار درست را انجام دادهای. خداوند از نیّت تو آگاه است و این بزرگترین پاداش است.
پرسش سوم: آیا کمک به دیگران فقط مالی است؟ یا شکلهای دیگری هم دارد؟
پاسخ: خیر، کمک فقط پولی نیست. کمک میتواند یک لبخند گرم، یک کلمهٔ محبتآمیز، یک راهنمایی ساده، یا حتی چند دقیقه گوش دادن به حرفهای کسی باشد. پیامبر اکرم (ص) میفرمایند: «تبسّم تو در روی برادرت، صدقه است.» پس با یک لبخند هم میتوانی جامعه را باایمانتر کنی.
در یک نگاه:
جامعهٔ باایمان، جامعهای است که در آن مردم نسبت به یکدیگر مسئول و مهربان هستند. هر یک از ما با کارهای کوچک و روزمره میتوانیم به ساختن چنین جامعهای کمک کنیم. وقتی به نیازهای دیگران توجه میکنیم، در واقع به نیازهای خودمان هم پاسخ دادهایم، زیرا همهٔ ما به محبت، توجه و کمک نیاز داریم. بیایید از امروز شروع کنیم؛ با یک نگاه مهربان، یک کمک ساده، یا یک لبخند صمیمی. یادمان باشد که جامعهٔ باایمان، از تکتک ما ساخته میشود.
