معمولاً شاعران در پایان شعر خود ( بیت آخر یا بیت ماقبل آخر )، نام شعری خود را می آورند؛ به این نام « تخلّص » می گویند. تخلّص در لغت به معنی رهایی یافتن و خلاص شدن است؛ گویی شاعر با سرودن بیت تخلّص، از بند سخن آزاد می شود. تخلّص مانند امضا و نشان است که در پایان شعر می آید. مثلا اسم اصلی حافظ « شمس الدّین محمّد » و نام اصلی شهریار « محمّد حسین بهجت تبریزی » است، ولی این دو شاعر در شعر خویش « حافظ » و « شهریار » تخلّص کرده اند. البتّه امروزه شاعران کم تر از تخلّص استفاده می کنند.