هواکره؛ سپر محافظ زمین | ساختار لایه‌ای جو پیرامون سیاره ما شیمی دهم | فصل دوم: ردِّ پای گازها در زندگی هواکره یا اتمسفر، پوششی گازی است که سیّارۀ زمین را احاطه کرده و با ساختاری لایه‌لایه، نقش حیاتی در حفظ حیات و محافظت از موجودات زنده ایفا می‌کند. این لایه‌ها بر اساس تغییرات دما طبقه‌بندی می‌شوند. لایه‌های هواکره از پایین به بالا: تروپوسفر (0 تا 12 کیلومتر) - نزدیک‌ترین لایه به سطح زمین، محل زندگی موجودات - محل وقوع پدیده‌های جوی (ابر، باران، طوفان) - روند دما: کاهش دما با افزایش ارتفاع (هر کیلومتر حدود 6 درجه سردتر) - شامل حدود 75٪ از جرم هواکره استراتوسفر (12 تا 50 کیلومتر) - لایه‌ای خشک و بدون ابر - محل قرارگیری لایۀ اوزون که پرتوهای فرابنفش خورشید را جذب می‌کند - روند دما: افزایش دما با افزایش ارتفاع (به دلیل جذب UV توسط اوزون) مزوسفر (50 تا 80 کیلومتر) - سردترین لایۀ هواکره (دما تا 90- درجۀ سلسیوس) - محل سوختن شهاب‌سنگ‌ها و ایجاد شهاب - روند دما: کاهش دما با افزایش ارتفاع ترموسفر (80 تا 500 کیلومتر) - گرم‌ترین لایۀ هواکره (دما تا 1000 درجۀ سلسیوس) - محل قرارگیری ایستگاه فضایی بین‌المللی - محل تشکیل شفق قطبی (بر اثر برخورد ذرات خورشیدی با گازها) - روند دما: افزایش دما با افزایش ارتفاع نکات کلیدی: - هواکره 4 لایه اصلی دارد که دما به ترتیب: کاهش، افزایش، کاهش، افزایش می‌یابد - مرز بین لایه‌ها را با تغییر روند دما تشخیص می‌دهند - اگزوسفر (بیرون‌سپهر) لایه‌ای انتقالی به فضاست که پس از ترموسفر قرار دارد