کفایت داده به معنای داشتن اطلاعات لازم برای حل مسئله یا تعیین خواسته آن است، به گونه‌ای که در صورت کافی بودن هر یک، یا مجموعه‌ای از اطلاعات، پاسخ مسئله قابل‌حصول است. در مسائل مختلف، ممکن است نیاز به یک، دو یا تمام اطلاعات موجود باشد و در برخی موارد، اطلاعات داده شده کافی نیست. تحلیل تمامی حالت‌ها و تعیین میزان کفایت هر مجموعه از اطلاعات، از اهمیت بالاست. به عنوان مثال، در مسئله زمان بیداری محمد، با داشتن روزهای مشخص و محدودیت‌ها، تنها یکی از حالت‌ها کافی است تا زمان دقیق بیداری او مشخص شود. در مسائل مربوط به سن سارا، با توجه به نبود اطلاعات درباره سال جاری، تنها با داده‌های مربوط به سال تولد و جشن تولد می‌توان سن او را محاسبه کرد. در مسائل مربوط به تعداد دانش‌آموزان، نسبت‌ها و کسرهای داده شده، برای محاسبه تعداد کل، باید ارزش هر قسمت و ارزش کل مشخص باشد، و در صورت عدم قطعیت در داده‌ها، پاسخ قابل‌تعیین نیست. در موارد مربوط به رنگ کلاه حسن، با توجه به عدم قطعیت در اطلاعات، نمی‌توان رنگ قطعی تعیین کرد. در مسائل مربوط به شکل‌ها و محیط، نسبت مساحت‌ها و ساخت اشکال مختلف با محیط ثابت، نیازمند اطلاعات مربوط به طول‌ها و اضلاع است. در مسائل مربوط به ترتیب نشستن اعضای گروه، با استنتاج منطقی و تحلیل داده‌های موجود، محل افراد قابل‌تعیین است، در حالی که در موارد دیگر نیازمند اطلاعات بیشتر است. در مسائل مربوط به جدول‌های اعداد و بازی‌های رقابتی، با توجه به مجموع اعداد، تعداد بازی‌ها و امتیازات، می‌توان حالت‌های ممکن را تحلیل کرد، اما در مواردی نیازمند بررسی هم‌زمان چند حالت است. در مسائل مالی و درآمد، با توجه به درآمدهای مشخص و محدودیت‌ها، هویت افراد بر اساس درآمد قابل‌تعیین است، اما در صورت نبود اطلاعات کامل، پاسخ قطعی نمی‌شود. بنابراین، تحلیل جامع و دقیق داده‌ها و تعیین کفایت هر مجموعه، کلید حل مسائل است.