- تشبیه و اضافه تشبیهی: آموزش مفهوم تشبیه و نحوه تشکیل آن، شامل چهار رکن اصلی (مشبه، مشبه به، ادا تشبیه، وجه شبه) و هدف شباهت‌سازی بین دو چیز از لحاظ ویژگی خاص. - ترکیب اضافی و ترکیب وصفی: تبیین تفاوت بین این دو نوع ترکیب، با تأکید بر اینکه در ترکیب وصفی اسم دوم ویژگی‌های اسم اول را توصیف می‌کند، و در ترکیب اضافی اسم دوم هیچ توصیفی ندارد و فقط ارتباط بین دو اسم است. - روش‌های تشخیص ترکیب وصفی: سه راهکار برای بررسی اینکه آیا ترکیب وصفی است یا خیر، شامل ثابت کردن اسم اول، افزودن پسوند «تر» و آزمون تغییر حالت و معنی‌دار بودن جمله. - روش‌های تشخیص ترکیب اضافی: بررسی عدم توصیف و معنی‌ناپذیری جمله پس از اعمال تغییرات، برای اثبات اینکه ترکیب از نوع اضافی است. - مثال‌های عملی: نمونه‌های متنوع برای هر نوع ترکیب، مانند «خدا، مهربان است» برای ترکیب وصفی و «مرغان، سحر است» برای ترکیب اضافی. - مفهوم و کاربرد «اضافه تشبیهی»: ترکیب اضافی که درون خود یک تشبیه پنهان دارد، جایی که اسم دوم به اسم اول شبیه شده و رابطه شباهت بین آن‌ها برقرار است، بدون استفاده از ادات تشبیه و وجه شبه. - تأکید بر اینکه در اضافه تشبیهی، اسم دوم همیشه به اسم اول شبیه شده و رابطه شباهت در آن مشاهده می‌شود.