واژه تربیت از ریشه “ربو“ و باب تفعیل است. در این ریشه معنای زیادت و فزونی اخذ شده است و در مشتقات آن می توان این معنا را به نوعی بازیافت. ( تپه ، نفس زدن ، ربا البته نه از نظر شرعی و ..... ) تربیت به معنای تهذیب نیز استعمال شده به معنای زدودن خصوصیات ناپسند اخلاقی که گویا تهذیب اخلاقی مایه فزونی مقام و منزلت معنوی است. فصل دو و سه کتاب نگاهی دوباره به تربیت اسلامی از دکتر خسرو باقری،جلد اول.