به فعلی که به نهاد نسبت داده شود، معلوم و به فعلی که به نهادی که در اصل مفعول بوده نسبت داده شود مجهول می گویند. در فعل های مجهول باید بعد از صفت مفعولی از مصدر «شدن» یا هم معنی های آن استفاده شده باشد؛ بنابراین فعل هایی مثل ماضی بعید و نقلی و التزامی که صفت مفعولی دارند ولی بعدشان از مصدرهای دیگری استفاده شده، فعل مجهول نیستند. مثال؛ او این حرف را گفته بود. (فعل ماضی بعید) شاید سیل این خرابیها را به بار آورده باشد. (فعل ماضی التزامی)