انگیزش بیرونی: عامل یا مشوّقی بیرونی که فرد را به آغاز یا ادامهٔ یک فعالیت ترغیب می‌کند.

انگیزش بیرونی: عامل یا مشوّقی بیرونی

انگیزش بیرونی چیست و چه نمونه‌هایی دارد؟

انگیزش بیرونی زمانی شکل می‌گیرد که فرد برای رسیدن به یک نتیجهٔ بیرونی، مانند دریافت پاداش، گرفتن نمرهٔ بهتر، جلب توجه دیگران یا دوری از سرزنش، کاری را انجام می‌دهد. در این حالت، خودِ فعالیت هدف اصلی نیست؛ بلکه ابزاری برای رسیدن به چیزی بیرون از آن است. برای نمونه، دانش‌آموزی که فقط برای گرفتن کارنامهٔ خوب درس می‌خواند یا ورزشکاری که برای دریافت جایزهٔ مسابقه تمرین می‌کند، با انگیزش بیرونی پیش می‌رود.

انگیزش بیرونی را می‌توان به چند نوع ساده تقسیم کرد:

انگیزش بیرونی در برابر انگیزش درونی

انگیزش درونی از خودِ فعالیت و لذت انجام آن سرچشمه می‌گیرد؛ مثلاً کسی که فقط برای لذت بردن از داستان، کتاب می‌خواند. در مقابل، انگیزش بیرونی به پاداش یا فشار بیرونی وابسته است. هر دو نوع انگیزش می‌توانند فرد را به حرکت وادارند، اما کیفیت تجربه و دوام رفتار در آن‌ها متفاوت است. اگر پاداش بیرونی حذف شود، ممکن است فعالیت به سرعت کنار گذاشته شود؛ در حالی که انگیزش درونی معمولاً پایدارتر است.

با این حال، مرز میان این دو همیشه روشن نیست. بسیاری از علاقه‌های درونی ابتدا با یک مشوّق بیرونی شروع شده‌اند. برای مثال، دانش‌آموزی که برای گرفتن جایزهٔ مسابقهٔ ریاضی شرکت کرده، ممکن است پس از مدتی به خودِ ریاضی علاقه‌مند شود. بنابراین، انگیزش بیرونی می‌تواند پلی برای رسیدن به انگیزش درونی باشد، به شرط آنکه فرد فرصت تجربهٔ لذت واقعی فعالیت را پیدا کند.

پرسش‌های چالشی دربارهٔ انگیزش بیرونی