خانه
گاما

راه‌ها و پیام‌رسانی در دوره‌ی هخامنشی: شبکه‌ای شامل راه شاهی، چاپارخانه، اسب تازه‌نفس و پیک برای ارتباط سریع در قلمرو هخامنشی.

دسته بندی:کپسول آموزشی
بروزرسانی شده در:1405/04/1
تعداد بازدید159
راه‌ها و پیام‌رسانی در دوره‌ی هخامنشی: شبکه‌ای شامل راه شاهی، چاپارخانه، اسب تازه‌نفس و پیک برای ارتباط سریع در قلمرو هخامنشی.

راه‌ها و پیام‌رسانی در دورهٔ هخامنشی

شبکه‌ای شامل راه شاهی، چاپارخانه، اسب تازه‌نفس و پیک برای ارتباط سریع در قلمرو هخامنشی
چکیده: در زمان هخامنشیان، پادشاهان برای این که از همه جای کشور پهناور خود باخبر شوند، یک شبکهٔ منظم از راه‌ها، چاپارخانه‌ها (ایستگاه‌های استراحت)، اسب‌های تازه‌نفس و پیک‌های تندرو ساختند. این شبکه مانند یک خیابان پرسرعت برای رساندن نامه‌ها و فرمان‌ها بود. مهم‌ترین ویژگی این سامانه، سرعت، نظم و امنیت آن بود.

راه شاهی و چاپارخانه‌ها

هخامنشیان برای آن که بتوانند به سرعت به همهٔ نقاط کشور دستور بفرستند و از رویدادها با خبر شوند، راهی درست کردند به نام راه شاهی. این راه مانند یک شاهراه بزرگ بود که شهرهای مهم را به هم وصل می‌کرد. در طول این راه، جای‌هایی به نام چاپارخانه ساخته بودند. چاپارخانه یعنی ایستگاهی که در آن اسب‌های تازه‌نفس و پیک‌ها (نامه‌رسان‌ها) آماده بودند. وقتی یک پیک خسته می‌شد، در چاپارخانه، اسب تازه‌ای به او می‌دادند و خود او هم استراحت می‌کرد و پیک دیگری کار را ادامه می‌داد. به این ترتیب، نامه‌ها خیلی زودتر به مقصد می‌رسیدند.

برای نمونه، اگر پادشاه در پایتخت (شوش یا تخت جمشید) فرمانی می‌نوشت، این فرمان در کمتر از یک هفته به دورترین نقطهٔ کشور مانند مصر یا هند می‌رسید. این کار، مانند این است که شما یک نامه را به دوستتان در شهری دور بدهید و او بتواند همان روز جواب شما را بدهد!

ویژگی‌ها راه شاهی هخامنشی راه‌های امروزی
نوع راه شاهراه خاکی و سنگ‌فرش بزرگراه، اتوبان، خط آهن و راه هوایی
وسیلهٔ نقلیه اسب، شتر و پیاده خودرو، قطار، هواپیما
ایستگاه‌های بین راه چاپارخانه (هر چند کیلومتر یک‌بار) پمپ‌بنزین، مجتمع خدماتی، فرودگاه
هدف اصلی رساندن سریع فرمان و خبر جابه‌جایی مردم و کالا

پیک‌های تندرو و اسب‌های تازه‌نفس

پیک‌ها، نامه‌رسان‌های ویژه‌ای بودند که کارشان فقط نامه رساندن بود. آن‌ها را از میان جوانان چابک و زرنگ انتخاب می‌کردند. پیک‌ها باید خیلی خوب اسب‌سواری می‌کردند و مسیرها را بلد بودند. مهم‌ترین رمز موفقیت این سامانه، اسب‌های تازه‌نفس بود. یعنی در هر چاپارخانه، چندین اسب آماده می‌گذاشتند که خسته نباشند. وقتی پیک به چاپارخانه می‌رسید، فوری اسب خسته را رها می‌کرد و سوار اسب تازه می‌شد و به راه می‌افتاد. به این کار، «تغییر اسب» می‌گفتند.

برای شما، این کار مثل این است که وقتی در مسابقهٔ دوچرخه‌سواری خسته می‌شوید، یک دوچرخهٔ تازه و سبک به شما بدهند تا دوباره با قدرت مسابقه را ادامه دهید. به این ترتیب، پیک هرگز نمی‌ایستاد و سرعت نامه‌رسانی بسیار بالا می‌رفت.

نکته: در راه شاهی، چاپارخانه‌ها تقریباً هر ۲۰ تا ۳۰ کیلومتر یک‌بار ساخته شده بودند. یعنی اگر یک پیک با اسب تندرو می‌تاخت، حدوداً هر یک ساعت به یک چاپارخانه می‌رسید و می‌توانست اسب خود را عوض کند.

چالش‌های مفهومی در سامانهٔ ارتباطی هخامنشی

پرسش ۱: چرا هخامنشیان به این شبکهٔ ارتباطی نیاز داشتند؟

پاسخ: چون کشور هخامنشی بسیار بزرگ بود و از هند تا مصر را شامل می‌شد. اگر پادشاه می‌خواست به شهرهای دور دستور بدهد یا از شورش خبردار شود، باید راهی سریع و امن برای نامه‌رسانی وجود می‌داشت. مثل این است که مدیر یک مدرسهٔ بزرگ، برای هماهنگی با کلاس‌های مختلف، به یک سیستم پیام‌رسانی منظم نیاز دارد.

پرسش ۲: چرا از اسب استفاده می‌کردند نه از حیوان دیگر؟

پاسخ: اسب از دیگر حیوان‌ها مانند شتر یا الاغ تندتر است و می‌تواند مسافت‌های طولانی را در زمان کوتاه‌تری طی کند. ضمن اینکه اسب‌ها آموزش‌دیده بودند و در جاده‌های هموار به خوبی می‌تاختند.

پرسش ۳: آیا همهٔ مردم می‌توانستند از این راه‌ها استفاده کنند؟

پاسخ: خیر، این شبکهٔ ارتباطی بیشتر برای کارهای دولتی، فرمان‌های پادشاهی و خبرهای جنگی ساخته شده بود. مردم عادی از راه‌های دیگر برای سفر استفاده می‌کردند، اما راه شاهی برای آن‌ها هم امنیت بیشتری داشت.

هخامنشیان با ساختن راه شاهی و چاپارخانه‌ها، یک شبکهٔ ارتباطی پیشرفته برای زمان خود به وجود آوردند. این سامانه به آن‌ها کمک می‌کرد تا بر کشور پهناور خود تسلط داشته باشند و خبرهای مهم را به سرعت جابه‌جا کنند. امروزه نیز ما از راه‌ها، جاده‌ها و اینترنت برای ارتباط سریع استفاده می‌کنیم که ریشهٔ آن را می‌توان در کارهای هوشمندانهٔ هخامنشیان دید.

محلّه: بخشی از شهر یا روستا که گروهی از مردم در همسایگی یکدیگر زندگی می‌کنند.
کپسول آموزشی

محلّه: بخشی از شهر یا روستا که گروهی از مردم در همسایگی یکدیگر زندگی می‌کنند.

همسایه: فرد یا خانواده‌ای که نزدیک خانه‌ی ما زندگی می‌کند.
کپسول آموزشی

همسایه: فرد یا خانواده‌ای که نزدیک خانه‌ی ما زندگی می‌کند.

همسایگی: زندگی کردن افراد یا خانواده‌ها در نزدیکی یکدیگر.
کپسول آموزشی

همسایگی: زندگی کردن افراد یا خانواده‌ها در نزدیکی یکدیگر.

همدلی: احساس همراهی و توجه به حال دیگران.
کپسول آموزشی

همدلی: احساس همراهی و توجه به حال دیگران.

همکاری: کمک کردن افراد به یکدیگر برای انجام کارها.
کپسول آموزشی

همکاری: کمک کردن افراد به یکدیگر برای انجام کارها.

رفتار نیک با همسایگان: رعایت حقوق همسایه و مهربانی و کمک به او.
کپسول آموزشی

رفتار نیک با همسایگان: رعایت حقوق همسایه و مهربانی و کمک به او.

امانت‌داری: نگهداری درست از چیزی که به انسان سپرده شده است.
کپسول آموزشی

امانت‌داری: نگهداری درست از چیزی که به انسان سپرده شده است.

راستگویی: بیان سخن درست و پرهیز از دروغ.
کپسول آموزشی

راستگویی: بیان سخن درست و پرهیز از دروغ.

مقرّرات محلّه: قانون‌ها و رفتارهایی که برای زندگی بهتر در محلّه باید رعایت شوند.
کپسول آموزشی

مقرّرات محلّه: قانون‌ها و رفتارهایی که برای زندگی بهتر در محلّه باید رعایت شوند.

مزاحمت برای همسایه: رفتاری که باعث ناراحتی، آزار یا اختلال در آرامش همسایه شود.
کپسول آموزشی

مزاحمت برای همسایه: رفتاری که باعث ناراحتی، آزار یا اختلال در آرامش همسایه شود.

آلودگی محل زندگی: کثیف شدن خانه، کوچه یا محلّه بر اثر رعایت نکردن پاکیزگی.
کپسول آموزشی

آلودگی محل زندگی: کثیف شدن خانه، کوچه یا محلّه بر اثر رعایت نکردن پاکیزگی.

حق همسایه: احترام، آرامش و امنیتی که هر همسایه باید از آن برخوردار باشد.
کپسول آموزشی

حق همسایه: احترام، آرامش و امنیتی که هر همسایه باید از آن برخوردار باشد.