پذیرش خود: قبول ویژگی‌ها، توانایی‌ها، محدودیت‌ها و تفاوت‌های فردی بدون تحقیر خود.

شناخت توانایی‌ها، پذیرش محدودیت‌ها، احترام به تفاوت‌های فردی و حفظ ارزشمندی خود.

پذیرش خود یعنی انسان ویژگی‌ها، توانایی‌ها، علاقه‌ها، محدودیت‌ها و تفاوت‌هایش را همان‌گونه که هستند بشناسد و بدون سرزنش یا تحقیر خود آن‌ها را بپذیرد. این نگرش باعث می‌شود فرد با آرامش بیشتری برای رشد و پیشرفت تلاش کند، اشتباه‌هایش را فرصتی برای یادگیری بداند و خود را با دیگران مقایسه نکند. پذیرش خود به معنی راضی بودن از همه رفتارها نیست، بلکه یعنی ارزش انسانی خود را حفظ کنیم و هم‌زمان برای بهتر شدن نیز تلاش داشته باشیم.

نکته: پذیرش خود به معنی دست کشیدن از پیشرفت نیست؛ بلکه آغاز درست مسیر رشد است.

هر انسان ویژگی‌های مخصوص به خود را دارد. بعضی افراد در درس ریاضی موفق‌تر هستند، بعضی در ورزش، برخی در نقاشی و گروهی در برقراری ارتباط با دیگران توانایی بیشتری دارند. هیچ‌کس در همه زمینه‌ها بهترین نیست و همین تفاوت‌ها جامعه را کامل‌تر می‌کند.

پذیرش خود یعنی اگر در درسی ضعیف‌تر هستیم، به جای اینکه بگوییم «من هیچ ارزشی ندارم»، بپذیریم که در آن زمینه نیاز به تمرین بیشتری داریم. همچنین اگر در کاری توانمند هستیم، بدون غرور از توانایی خود استفاده کنیم و برای کمک به دیگران نیز آماده باشیم.

گاهی دانش‌آموزی قد کوتاه‌تری دارد یا آرام‌تر از دوستانش صحبت می‌کند. این ویژگی‌ها به خودی خود خوب یا بد نیستند. مهم این است که فرد خود را به خاطر این تفاوت‌ها سرزنش نکند و بداند شخصیت انسان فقط به ظاهر یا یک توانایی محدود وابسته نیست.

رفتار درست	رفتار نادرست
شناخت توانایی‌ها و استفاده از آن‌ها	نادیده گرفتن توانایی‌های خود
پذیرش محدودیت‌ها و تلاش برای بهتر شدن	تحقیر خود به خاطر اشتباه‌ها
احترام به تفاوت‌های فردی	مقایسه دائمی خود با دیگران

کسی که خود را می‌پذیرد، هنگام روبه‌رو شدن با شکست زود ناامید نمی‌شود. او می‌داند که هر اشتباه می‌تواند درسی برای آینده باشد. چنین فردی به جای پنهان کردن ضعف‌هایش، برای برطرف کردن آن‌ها برنامه‌ریزی می‌کند.

پذیرش خود همچنین به دوستی‌های سالم کمک می‌کند. دانش‌آموزی که ارزش خود را می‌شناسد، برای جلب توجه دیگران مجبور نیست کارهای نادرست انجام دهد. او با احترام با دیگران رفتار می‌کند و از موفقیت دوستانش ناراحت نمی‌شود.

از سوی دیگر، نپذیرفتن خود ممکن است باعث احساس ناامیدی، حسادت، مقایسه‌های نادرست یا ترس از امتحان کردن کارهای تازه شود. برای نمونه، اگر دانش‌آموزی تصور کند چون یک بار در مسابقه‌ای موفق نشده است، دیگر هرگز نباید شرکت کند، فرصت پیشرفت را از دست خواهد داد.

پذیرش خود با تلاش برای پیشرفت ناسازگار نیست. فرض کنید دانش‌آموزی در درس علوم نمره پایینی گرفته است. اگر خود را بپذیرد، می‌گوید: «در این درس نیاز به تمرین بیشتری دارم.» سپس از معلم یا دوستانش کمک می‌گیرد و برنامه‌ای برای مطالعه تنظیم می‌کند. اما اگر خود را تحقیر کند، ممکن است انگیزه درس خواندن را از دست بدهد.

پذیرش خود	نپذیرفتن خود
آرامش بیشتر	نگرانی و ناراحتی بیشتر
یادگیری از اشتباه‌ها	ترس از اشتباه کردن
تلاش برای رشد	کنار گذاشتن تلاش یا سرزنش خود

پذیرش خود یکی از پایه‌های رشد شخصی است. هر انسان توانایی‌ها، علاقه‌ها و محدودیت‌های ویژه‌ای دارد. هنگامی که خود را همان‌گونه که هستیم می‌شناسیم و بدون تحقیر کردن خود می‌پذیریم، اعتماد بیشتری برای یادگیری، تلاش و روبه‌رو شدن با دشواری‌ها پیدا می‌کنیم. چنین نگرشی باعث می‌شود به جای مقایسه دائمی با دیگران، مسیر پیشرفت خود را دنبال کنیم و هر روز گامی کوچک اما ارزشمند به سوی بهتر شدن برداریم.