ابزار زنبورداری: کندو، دودی، قاب عسل، کلاه و دستکش برای بازدید و برداشت ایمن عسل.

ابزار زنبورداری؛ راهنمای ایمن برای بازدید و برداشت عسل

کندو، دودی و قاب عسل؛ سه ابزار اصلی در زنبورداری

کندو مثل یک خانه بزرگ برای زنبورهاست. این خانه از چند طبقه ساخته شده که هر طبقه چندین قاب عسل دارد. زنبورها روی این قاب‌ها لانه‌های شش‌گوش درست می‌کنند و در آنها عسل ذخیره می‌کنند. وقتی زنبوردار می‌خواهد از کندو بازدید کند، اول از دودی استفاده می‌کند. دود باعث می‌شود زنبورها آرام شوند و کمتر نیش بزنند، چون فکر می‌کنند آتش است و برای محافظت از عسل خودشان شروع به خوردن عسل می‌کنند؛ در این حالت دیگر حوصله حمله ندارند.

قاب عسل مانند یک قاب عکس است که زنبورها روی آن کار می‌کنند. هر قاب را زنبوردار با دقت از کندو خارج می‌کند تا ببیند عسل چقدر آماده شده است. اگر عسل روی قاب با یک لایه نازک مومی پوشیده شده باشد، یعنی عسل رسیده و وقت برداشت است. برای برداشت عسل، زنبوردار با یک کاردک مخصوص، لایه مومی روی قاب را برمی‌دارد و سپس قاب را داخل دستگاه عسل‌گیر (که با نیروی گریز از مرکز عسل را بیرون می‌ریزد) قرار می‌دهد.

کلاه و دستکش؛ محافظان اصلی زنبوردار

کلاه زنبورداری یک تور نازک دارد که از صورت و گردن در برابر نیش زنبور محافظت می‌کند. این کلاه سبک است و دید خوبی به زنبوردار می‌دهد تا بتواند قاب‌ها را به‌راحتی ببیند. دستکش‌ها هم از جنس چرم یا پارچه ضخیم هستند و تا آرنج را می‌پوشانند. وقتی زنبوردار دستش را داخل کندو می‌برد، اگر زنبوری روی دستکش بنشیند، نیشش به دستکش نمی‌رسد و زنبوردار احساس امنیت می‌کند.

اما آیا همه زنبورداران از دستکش استفاده می‌کنند؟ نه! بعضی از زنبورداران با تجربه ترجیح می‌دهند بدون دستکش کار کنند تا حس بهتری روی قاب‌ها داشته باشند و زنبورها را بهتر کنترل کنند. اما برای یک دانش‌آموز که تازه وارد این کار شده، حتماً استفاده از کلاه و دستکش ضروری است. همچنین پوشیدن لباس روشن و نرم (ترجیحاً سفید) کمک می‌کند زنبورها کمتر تحریک شوند، چون رنگ‌های تیره و پشمی آنها را عصبانی می‌کند.