مسئولیت در برابر خداوند و شکرگزاری: عبادت، پیروی از دستورهای الهی و استفادهٔ درست از نعمت‌ها.

خداوند به ما جان، خانواده، خوراک، لباس و هوای پاک داده است. در برابر این همه مهربانی، ما سه مسئولیت اصلی داریم:

شکرگزاری فقط با زبان نیست. وقتی صبح از خواب بیدار می‌شوی و می‌گویی «خدایا شکر»، وقتی از سلامتی‌ات خوشحالی، وقتی به جای شکایت از مشق شب، از اینکه می‌توانی بنویسی و بخوانی خدا را سپاس می‌گویی، اینها همه شکر واقعی هستند. یک راه ساده: هر شب قبل از خواب، سه نعمت را که آن روز داشته‌ای نام ببر. مثلاً نمرهٔ خوب در امتحان، بازی با دوست، یا یک غذای خوشمزه.

پرسش: آیا اگر نماز نخوانم، خدا مرا تنبیه می‌کند؟

پاسخ: خداوند مهربان‌ترین است، اما نماز خواندن مانند نفس کشیدن برای روح است. اگر نفس نکشی به خودت آسیب زده‌ای. نماز هم ما را به خدا نزدیک می‌کند و آرامش می‌دهد. نخواندن نماز یعنی خودمان را از آرامش محروم کرده‌ایم.

پرسش: گاهی نعمت‌ها را فراموش می‌کنم. آیا بی‌ادبی است؟

پاسخ: فراموشی اشکال ندارد، خداوند می‌داند ما همیشه یادمان هست. اما می‌توانیم به خودمان تمرین بدهیم. مثلاً وقتی غذا می‌خوری، یادت بیاید چند نفر در دنیا غذا به اندازهٔ تو ندارند. اینطوری خودبه‌خود شکرگزار می‌شوی.

پرسش: چرا باید از دستورهای خدا پیروی کنم، مگر خودم نمی‌توانم تصمیم بگیرم؟

پاسخ: خداوند مثل یک پدر مهربان، راه‌های خوب را به ما نشان می‌دهد. دستورهای او مانند چراغ راهنمایی هستند: اگر از چراغ قرمز رد شوی، تصادف می‌کنی. پیروی از دستورهای خدا هم ما را از دردسر و پشیمانی نجات می‌دهد.

نکتهٔ پایانی: هر روز فرصتی تازه است برای اینکه نشان دهی چقدر برای نعمت‌های خدا ارزش قائل هستی. با یک لبخند، یک کمک کوچک به همکلاسی، یک مرتب کردن اتاقت، و یک نماز سرِ وقت، می‌توانی بندهٔ خوبی برای خدا باشی. مسئولیت ما سنگین نیست، فقط کافی است عاشقانه و آگاهانه زندگی کنیم.