حق بیان محترمانهٔ نظر
چرا باید مؤدبانه نظر بدهیم؟
گاهی فکر میکنیم اگر نظرمان را بگوییم، دیگران عصبانی میشوند. یا برعکس، فکر میکنیم برای اینکه حرفمان را قبول کنند، باید داد بزنیم. اما راه درست، بیان محترمانه است. یعنی حرفمان را طوری بزنیم که هم حق خودمان را بگوییم، هم به احساس دیگران آسیب نزنیم. مثلاً اگر همکلاسی در گروهبندی درس علوم همیشه کارها را تنهایی انجام میدهد، به جای گفتن «تو خودخواهی»، میتوانی بگویی: «من دوست دارم در این آزمایش هم نقش داشته باشم. میشود این بار من وسایل را مرتب کنم؟»
مثالهای ملموس از کلاس و حیاط مدرسه
| موقعیت | گفتگوی غیرمحترمانه | گفتگوی محترمانه |
|---|---|---|
| نظر دادن دربارهٔ مشق شب | این مشق خیلی بینظیره! اصلاً نفهمیدم | به نظر من تمرین شماره ۳ کمی سخت بود. میشود دوباره توضیح دهید؟ |
| انتخاب بازی در زنگ تفریح | همیشه تو تصمیم میگیری! این انصاف نیست | من هم دوست دارم گاهی پیشنهاد بدهم. مثلاً امروز وسطی بازی کنیم، موافقید؟ |
در کلاس هم اگر معلم راه حل مسئله را طور دیگری توضیح میدهد، میتوانی بگویی: «ببخشید، من یک راه دیگر یاد گرفتم. اجازه هست آن را هم بگویم؟» این کار نشان میدهد که به معلم احترام میگذاری و در عین حال نظر خودت را داری.
سه پرسش چالشی با پاسخ ساده
پاسخ: بله. مؤدب بودن به این معنا نیست که حق خودت را نخواهی. میتوانی بگویی: «ناراحت شدم از این حرف. لطفاً این طور با من حرف نزن. من آمادهام نظرت را آرام بشنوم.»
پاسخ: بگو، ولی بدون تحمیل. مثلاً وقتی همه میگویند اردو برویم باغ وحش، تو میتوانی بگویی: «میدانم خیلی از شما باغ وحش را دوست دارید. به نظر من پارک علم و سرگرمی هم جذاب است. میشود یک بار هم امتحان کنیم؟»
پاسخ: یک قانون ساده دارد: اگر کسی همان حرف را به تو بزند، ناراحت نمیشوی؟ و آیا حرف تو راه حل ارائه میدهد یا فقط انتقاد میکند؟ حرف خوب، هم مشکل را میگوید هم راهنمایی میکند.