احساس در تصمیم‌گیری: حالت درونی فرد هنگام روبه‌رو شدن با انتخاب یا از دست دادن یک خواسته.

پرسش: آیا همیشه باید به احساسات‌مان بی‌اعتماد باشیم؟

پاسخ: نه. احساسات مانند چراغ خطر ماشین هستند. گاهی به ما هشدار می‌دهند که خطری نزدیک است (مثلاً ترس از دست زدن به کتری داغ). اما گاهی اغراق می‌کنند (مثلاً ترس از جواب دادن پای تخته). باید احساس را بشنویم، بعد با آرامش فکر کنیم.

پرسش: وقتی خواسته‌ام را از دست می‌دهم، چطور تصمیم بهتری بگیرم؟

پاسخ: نخست بپذیر که ناراحت هستی. بعد از خودت بپرس: یک هفتهٔ دیگر برای این موضوع چه احساسی خواهم داشت؟ معمولاً می‌بینی که ناراحتی کم‌رنگ می‌شود و می‌توانی عاقلانه تصمیم بگیری.

پرسش: چرا گاهی با اینکه می‌دانیم کار اشتباه است، باز هم آن را انجام می‌دهیم؟

پاسخ: چون احساس لذت یا رهایی فوری، صدای بلندتری نسبت به عقل دارد. مثلاً می‌دانی نباید تا دیروقت بازی کنی، اما لذت بازی لحظه‌ای تو را فریب می‌دهد. برای مقابله، می‌توانی از یک ترفند استفاده کنی: تا «۱۰ بشمار» بعد تصمیم بگیر.

نکتهٔ پایانی: هر احساسی پیامی دارد، اما تو رئیس احساسات خودت هستی، نه بردهٔ آنها. وقتی بین دو انتخاب گیر کرده‌ای یا چیزی را از دست داده‌ای، ابتدا سه نفس عمیق بکش. بعد از خود بپرس: حال درون من چه رنگی دارد؟ اگر رنگش تیره و تند است، کمی صبر کن تا آرام‌تر شوی. آن وقت تصمیم نهایی را بگیر. این تمرین ساده، کمک می‌کند هم خواسته‌هایت را بهتر به دست بیاوری و هم کمتر پشیمان شوی.