پسوند مصدر ساز در زبان فارسی

له، «گرفت» ردیف است؛ چون در هر دو مصراع عیناً تکرار شده و بعد از بخش قافیه آمده است: دست و پیشانیش بوسیدن گرفت از مقام راه پرسیدن گرفت اما دربارهٔ «ـن» در بوسیدن و پرسیدن: «ـن» در بوسیدن، پرسیدن پسوندِ مصدرساز است. در تحلیل قافیه، اگر این «ـن» بخشی از ساختمان واژه باشد و در واژه‌های قافیه تکرار شود، حرف الحاقیِ قافیه محسوب نمی‌شود؛ چون جزو ساخت دستوریِ واژه است. بخش قافیه را باید با توجه به آخرین بخش مشترک واژه‌های قبل از ردیف بررسی کرد. پس در این بیت: بوسیدن / پرسیدن → قافیه گرفت → ردیف