علت استفاده از تزریق انسولین در دیابت نوع دو باوجود مقاومت گیرنده‌ها

اول: در دیابت نوع دو «بی‌پاسخی کامل» به انسولین وجود ندارد در دیابت نوع دو گیرنده‌ها کاملاً خراب یا غیرفعال نیستند؛ بلکه حساسیت آن‌ها کم شده (Insulin Resistance). یعنی: انسولین اثر می‌کند اما برای ایجاد همان اثرِ قبلی، باید مقدار بیشتری انسولین موجود باشد. پس مشکل این نیست که «انسولین هیچ اثری ندارد»؛ مشکل این است که «اثر دارد، ولی کم!». 🔵 پس چرا انسولین تزریقی کمک می‌کند؟ چون با تزریق مقدار بالاتری انسولین در خون، می‌توان مقاومت سلول‌ها را تا حدی غلبه کرد. به زبان ساده: سلول‌ها لجباز شده‌اند؛ انسولین می‌خواهد در بزند اما آن‌ها سخت در را باز می‌کنند… اگر انسولین بیشتری بفرستی، در نهایت در باز می‌شود. 🔵 پس فرق انسولین تزریقی با انسولین بدن چیست؟ فرقشان در مقدار در دسترس است. در مراحل اولیهٔ دیابت نوع 2: پانکراس انسولین می‌سازد، ولی کافی نیست برای غلبه بر مقاومت سلولی یا اینکه پانکراس خسته می‌شود و کم‌کم توان تولیدش کاهش می‌یابد در این حالت: ✔ انسولین تزریقی = افزایش مقدار انسولین برای غلبه بر مقاومت ✔ کاهش فشار از روی پانکراس ✔ کنترل قند خون و جلوگیری از عوارض 🔵 یک نکته‌ی مهم: در اواخر دیابت نوع 2، پانکراس واقعاً خسته و ضعیف می‌شود و دیگر نمی‌تواند انسولین کافی بسازد. در این مرحله انسولین تزریقی ضروری می‌شود، حتی اگر کمی مقاومت هم وجود داشته باشد. . . . موفق باشید :)