چرا در آبکاری یک جسم، آن جسم باید رسانای جریان الکتریسیته باشد؟

1- آبکاری (به انگلیسی: electroplating) فرایند روکش‌دهی فلزی (Plating) است که با احیا کاتیون به وسیلهٔ جریان الکتریکی و نشاندن آن به‌صورت یک لایه روی ماده‌ای دیگر مانند فلز است. این فرایند برای افزایش ویژگی‌هایی مانند مقاومت در برابر سایش و خوردگی یا برای اهداف تزئینی به‌کار می‌رود. فرایندی که آبکاری به وسیلهٔ آن انجام می‌شود، رسوب‌دهی الکتریکی (electrodeposition) نام دارد و نحوهٔ کار آن وارونهٔ سلول گالوانیک است. کاتد قطعه ای‌ست که قرارست لایه رویش بنشیند، و آند فلزی‌ست که روکش است. این دو به وسیلهٔ الکترولیت با هم ارتباط الکتریکی دارند و با به‌کاربردن یکسوکننده جریان مستقیم به آند می‌رسد و باعث انحلال اتم‌های آن می‌شود. در سوی دیگر، این اتم‌ها با احیا در فصل مشترک کاتد و الکترولیت، بر روی آن رسوب می‌کنند. سرعت انحلال اتم‌ها از آند و احیای آنها در کاتد برابر است. در گونه‌ای از آبکاری، آند از فلزی مانند سرب است که حل نمی‌شود و اتم‌هایی که باید برای روکش احیا شوند از پیش در الکترولیت موجودند. 2- رسوب الکترولیتی: اجزاء یونی قابل حل که عمدتاً یون‌های فلزی هستند در کاتد کاهش پیدا می‌کنند و در ته‌نشین شدن یک لایه رسوب الکترولیتی شده از محلول الکترولیتی به دست می‌آیند. آند نیز می‌تواند قابل حل یا غیرقابل حل باشد. رسوب الکتروفورتیک: ماده ای که رسوب کرده‌است، در الکترولیت به صورت یک پودر ریز موجود می‌باشد. جذب انتخابی که روی ذرات انجام شده‌است، جداسازی یون‌ها از ذرات، تقابل با مولکولهای دو قطبی یا انتقال الکترون‌ها در محلول همگی باعث ایجاد بار در ذرات می‌گردند. هنگامی که یک بار سطحی اعمال می‌گردد، پتانسیل الکتریکی بین آند و کاتد در ابتدا باعث جدایش سطحی که پوشش دهی شده‌است می‌گردد. پوشش‌های الکترولیتی در دسته‌بندی‌های متفاوتی می‌توانند اعمال گردند. محدوده آنها از لایه‌های همگن ساده تا رسوب‌های چند گانه پیچیده، می‌باشد.