خودارزیابی: بررسی عملکرد، یادگیری و نوشته‌های خود برای شناخت نقاط قوّت و نیازهای بهبود.

خودارزیابی: آینهٔ توانایی‌های من

دو قسمت اصلی خودارزیابی: قوّت‌ها و جای‌های رشد

خودارزیابی شبیه این می‌ماند که شما بعد از بازی فوتبال یا بعد از حل کردن یک معما، به خودتان بگویید: «کجای کارم خوب بود؟ کجا می‌توانم بهتر شوم؟» برای دانش‌آموز پایهٔ ششم و هفتم، خودارزیابی دو بخش مهم دارد:

یک مثال زنده از زندگی روزمرهٔ خودت

فرض کن معلم علوم از شما خواسته یک گزارش کوتاه دربارهٔ چرخهٔ آب بنویسید. بعد از نوشتن، تو خودت آن را می‌خوانی. می‌بینی که سه تا از مراحل (تبخیر، میعان، بارش) را خوب توضیح داده‌ای. این یک نقطهٔ قوّت است. اما متوجه می‌شوی که اسم «جمع شدن آب در دریاچه‌ها» را فراموش کرده‌ای. این همان نیاز بهبود است. خودارزیابی یعنی بدون قهر کردن با خودت، بنویسی: «دفعهٔ بعد حتماً مرحلهٔ جمع شدن آب را هم می‌نویسم.» یا مثلاً در درس املا، بعد از نوشتن ۱۰ کلمه، خودت چک می‌کنی و می‌بینی سه کلمه را غلط نوشته‌ای. به جای ناراحتی، آن سه کلمه را یک بار دیگر تمرین می‌کنی.

سه پرسش و پاسخ چالشی دربارهٔ خودارزیابی