لوزالمعده در زیر معده و موازی با آن قرار دارد و هورمون انسولین آن میزان گلوکز خون را کاهش می‌دهد، در حالی که اپی‌نفرین و نوراپی‌نفرین از بخش مرکزی فوق کلیه، گلوکز خون را افزایش می‌دهند. انسولین و هورمون‌های تیروئیدی باعث ورود گلوکز به یاخته‌ها می‌شوند. بخش قشری فوق کلیه در پاسخ به تنش‌های طولانی‌مدت، هورمون کورتیزول ترشح می‌کند که با تجزیه پروتئین‌های دفاعی، سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کند، در حالی که تیموس در قفسه سینه هورمون تیموسین ترشح کرده و تمایز و بلوغ لنفوسیت‌ها را افزایش می‌دهد. پاراتیروئید، هورمون پاراتیروئیدی ترشح می‌کند که بازجذب کلسیم از کلیه را افزایش می‌دهد. آلدوسترون از بخش قشری فوق کلیه ترشح می‌شود و بازجذب سدیم و آب از کلیه را بالا برده و فشار خون را افزایش می‌دهد. هورمون ضدادراری از پسین هیپوفیز بازجذب آب را افزایش می‌دهد و بر یاخته‌های ماهیچه‌ای دیوارهٔ رگ‌ها اثر می‌کند. اپینفرین، نوراپینفرین و آلدوسترون همگی فشار خون را افزایش می‌دهند و روی یاخته‌های ماهیچه‌ای دیوارهٔ رگ‌ها تأثیر می‌گذارند. تمامی این هورمون‌ها با هم تعادل گلوکز، فشار خون و عملکرد سیستم ایمنی بدن را تنظیم می‌کنند.